Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Ο κίνδυνος της αυτονόμησης.Με τον Δημήτρη Μαυρόπουλο.




Ο άνθρωπος έχει την τάση να αυτονομείται, να δημιουργεί μια δική του ιδέα περί Θεού και να κλείνεται εκεί. Με αυτόν τον τρόπο απομονώνεται και δεν γνωρίζει τους υπόλοιπους ανθρώπους, αλλά πολύ περισσότερο μένει μακριά από τον Θεό.
Ο τρόπος του Θεού είναι η αγάπη, ο Θεός είναι αγάπη και με αυτόν τον τρόπο υπάρχει. Συνεπώς ο άνθρωπος, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος μπορεί να συμμετέχει σε αυτήν την αγάπη και έτσι να γίνει μέτοχος της βασιλείας των Ουρανών.

ΤΙ ΕΊΝΑΙ Η ΨΥΧΉ.


Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Βλέμματα εκ του μακρόθεν Άγιον Όρος και γυναίκες της Δύσεως1880-1980. Διάλεξη: Veronica della Dora


Συνέντευξη συγγραφέως: Veronica della Dora απο την Βενετία, Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Αγγλίας .Ενα νέο βιβλίο γιά τό Ὄρος: Veronica della Dora, τό Ἅγιον Ὄρος: Ὁραματιζόμενη τό Ἅγιον Ὄρος, Ὁράματα γιά ἕναν ἱερό τόπο ἀπό τόν Ὅμηρο μέχρι τόν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο




Συνέντευξη συγγραφέως: Veronica della Dora απο την Βενετία, Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Αγγλίας

Νωρίτερα αὐτό τό ἔτος, ὅπως σημείωσα, ἕνα καλό μέρος τῆς προσοχῆς ἐπικεντρώθηκε στό Ἅγιον Ὄρος, μέ ἀφορμὴ ἐν μέρει ἕνα 60λεπτο ντοκυμαντέρ. Αὐτό ἐμφανίσθηκε παράλληλα μέ ἕνα νέο βιβλίο γιά τό Ὄρος: Veronica della Dora, τό Ἅγιον Ὄρος: Ὁραματιζόμενη τό Ἅγιον Ὄρος, Ὁράματα γιά ἕναν ἱερό τόπο ἀπό τόν Ὅμηρο μέχρι τόν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (Ἐκδόσεις Πανεπιστημίου τῆς Βιρτζίνια, 2011), 336σσ.
Αὐτό το βιβλίο μεταφέρει κάποιες σημαντικές θέσεις κορυφαίων ἐπιστημόνων, μεταξύ τῶν ὁποίων:


Alice-Mary Talbot: Εἶναι ἕνα ἐξαιρετικά πρωτότυπο και καινοτόμο βιβλίο. Ἄν και κατ’ ἀρχάς θα μποροῦσε νά φαίνεται παράξενο γιά μιά γυναίκα ἐπιστήμονα νά γράψη ἕνα βιβλίο γιά ἕνα τόπο πού ποτέ δέν μπορεῖ νά ἐπισκεφθῆ, ἡ Δρ della Dora γυρίζει αὐτήν τήν πρόκληση πρός ὄφελός της, ἑστιάζοντας στό Ἅγιον Ὄρος ὡς «ἀντικείμενο τοῦ πόθου» καί ἀναλύοντας πῶς διάφορες ἀντιλήψεις γι’ αὐτό μεταφέρθηκαν κατά τήν διάρκεια τῶν αἰώνων σέ θεατές καί ἀναγνῶστες, οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ὁποίους ποτέ δέν πάτησαν οἱ ἴδιοι τό πόδι τους στόν Ἄθωνα. Τό βιβλίο δέν προορίζεται νά εἶναι ἡ «ἐσωτερική ἱστορία» τοῦ Ἄθω, ἀπό τήν σκοπιά τῶν μοναχῶν, ἀλλά ὁ Ἄθως ὅπως ἔχει θεαθεῖ «ἀπ’ ἔξω».



Μητροπολίτης Κάλλιστος Ware: Ἀνάμεσα στα πολλά βιβλία πού γράφθηκαν για το Ἅγιον Ὄρος, εἶναι ἕνα ἀπό τά πιο συναρπαστικά και πρωτότυπα. Ἀποκαλύπτει μια πτυχή τοῦ Ἄθω, μέχρι σήμερα ἐλάχιστα διερευνημένη, και κάνει μια πραγματικά σημαντική συμβολή στις ὑπάρχουσες διατριβές. Ἡ Veronica della Dora δεν ἀσχολεῖται με την ἐξωτερική ἱστορία τῆς μοναστικῆς χερσονήσου, ἀλλά μᾶλλον με τον ρόλο πού ἔχει παίξει κατά την διάρκεια τῶν αἰώνων, και συνεχίζει να παίζη, στην φαντασία τῶν μοναχῶν, τῶν προσκυνητῶν και τῶν ταξιδιωτῶν. Ὄμορφα γραμμένο, σχολαστικά ἐρευνημένο, πλήρως εἰκονογραφημένο, εἶναι μια φανταστική δουλειά, ἀξιοσημείωτη για την διορατικότητά της.
Παρακάλεσα την συγγραφέα για μια συνέντευξη σχετικά με το βιβλίο της, και παραθέτω τις ἀπόψεις της:


AD: Παρακαλῶ μιλῆστε μας για το ἱστορικό σας.

VdD: Ἀποφοίτησα ἀπό το Πανεπιστήμιο τῆς Βενετίας στην Ἰταλία και συνέχισα τις σπουδές μου στο Τμῆμα Γεωγραφίας τοῦ Πανεπιστημίου ταῆς Καλιφόρνια στο Λός Ἄντζελες. Πῆρα το διδακτορικό μου το 2005 και μετά δύο χρόνια ὡς μεταδιδακτορικός ἐρευνητής τοῦ ἰδίου φορέα και στο Getty Research Institute, ἐπέστρεψα στην Εὐρώπη, για να ξεκινήσω τον τρέχοντα διορισμό μου ὡς Λέκτορα στην Γεωγραφία τῆς Γνώσεως στο Πανεπιστήμιο τοῦ Μπρίστολ.
Βαπτίσθηκα Ὀρθόδοξη Χριστιανή στο Μετόχι τῆς Ἁγιορειτικῆς Μονῆς τοῦ Δοχειαρίου στον Σοχό-Λαγκαδᾶ (Ἑλλάδα) το 2001, προτοῦ μεταβῶ στις Η.Π.Α.

ΑD: Ποιό εἶναι το ὑπόβαθρο πού σε ὡδήγησε στήν συγγραφή αὐτοῦ τοῦ βιβλίου;

VdD: Το μονοπάτι πού με ὡδήγησε στήν συγγραφή αὐτοῦ τοῦ βιβλίου εἶναι και ἀκαδημαϊκό και πνευματικό. Ὡς πολιτιστική και ἱστορική γεωγράφος πάντα με ἐνδιέφερε ἡ πορεία δημιουργίας τόπων και οἱ τρόποι με τους ὁποίους οἱ ἄνθρωποι ἀντιλαμβάνονται τους τόπους και τά τοπία. Ὑπάρχει μια βασική διάκριση μεταξύ τῶν δύο αὐτῶν ἐννοιῶν. Τον τόπο τείνουμε να τον συνδέσουμε με την ἔννοια, την προσωπική ἐμπειρία, τά συναισθήματα. Το τοπίο με την αἰσθητική ἐνατένιση. Πάντα το κοιτάζουμε ἀπό ἀπόσταση.
Κατ’ ἀρχάς συνάντησα το Ἅγιον Ὄρος ὡς τοπίο. Κόντευα να τελειώσω το Κολλέγιο, χωρίς να εἶμαι σίγουρη τί θα κάνω στην ζωή μου. Ἀποφάσισα να μάθω ἑλληνικά για ἀλλαγή και να παρακολουθήσω ἕνα θερινό σχολεῖο στην Θεσσαλονίκη. Ἕνα Σαββατοκύριακο τά ἀγόρια θα πήγαιναν στον Ἄθωνα. Στα κορίτσια μᾶς προσέφεραν μια μικρή κρουαζιέρα γύρω ἀπό την χερσόνησο. Την προηγούμενη βραδιά ἔγινε μία φωτογραφική παρουσίαση. Εἰκόνες μαγευτικῶν κτιρίων και μαυροφορεμένοι μοναχοί «ζώντας ὅπως πρίν ἀπό αἰῶνες» αἰχμαλώτισαν την φαντασία μου.

Το καράβι μας ἄφησε την Σιθωνία νωρίς το πρωί. Ὁ σκοῦρος κῶνος τοῦ Ἄθωνα ἄρχισε να διαφαίνεται στον ὁρίζοντα. Ὅταν περάσαμε το τελευταῖο μοναστήρι, Δοχειαρίου, ξαφνικά θυμήθηκα ὅτι κάποτε μίλησα με ἕνα μοναχό ἀπό κεῖ μέσῳ ἀσυρμάτου. «Στάσου! Πῶς θα μποροῦσε ἕνας μοναχός να μιλάη στον ἀσύρματο;!» Δεν μποροῦσα να συνδέσω τις εἰκόνες τῶν αὐστηρῶν κληρικῶν πού μελετοῦν ἀρχαῖα χειρόγραφα με HF πομποδέκτες και κεραῖες. Ἔγινα περίεργη.
Ἀποφάσισα να χρησιμοποιήσω τά ἑλληνικά πού ἤξερα και να τοῦ γράψω ἕνα γράμμα -ἀπό καθαρή περιέργεια, τίποτε ἄλλο. Πέρασαν μῆνες. «Ἴσως οἱ μοναχοί να εἶναι μισογῦνες και δεν γράφουν σε γυναῖκες» σκέφθηκα. Μια μέρα ὅμως βρῆκα στο γραμματοκιβώτιό μου ἕνα φάκελο σφραγισμένο με τον δικέφαλο ἀετό. «Ἀγαπητή Βερονίκη, λυποῦμαι πού ἄργησα τόσο πολύ να σοῦ ἀπαντήσω, ἀλλά δούλευα στην ἠπειρωτική χώρα ὅλο το καλοκαίρι και τώρα βρῆκα το γράμμα σου». Ἀποδείχθηκε ὅτι αὐτός και μια μικρή ὁμάδα συμμοναστῶν του ἔκτιζαν ἕνα γυναικεῖο μοναστήρι ἐκτός Ἁγίου Ὄρους, ἕνα τόπο ὅπου θα μποροῦσαν οἱ γυναῖκες να ζήσουν την ἁγιορειτική λειτουργική ζωή.


Ὁ τύπος εὐαισθητοποιήθηκε για τά σπασμένα ἑλληνικά μου και προσέφερε βοήθεια. «Χαίρομαι πού προσπαθεῖς να μάθης ἑλληνικά, ὄχι μόνον γιατί εἶναι ἡ μητρική μου γλῶσσα, ἀλλά γιατί εἶναι ἡ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου. Ὡς μοναχός ὡστόσο, δεν μοῦ ἐπιτρέπεται να διατηρῶ ἀλληλογραφία με γυναῖκες, ἐκτός και ἔχεις πνευματικά ἐνδιαφέροντα. Ἔχεις;» «Εἶμαι ἀγνωστικιστής και δεν γνωρίζω τίποτε για την Ὀρθποδοξία, ἀλλά θέλω να μάθω».

Ἀρχίσαμε να ἐπικοινωνοῦμε, ἀρχικά με ἐπιστολές κι ἔπειτα διά τηλεφώνου. Ἤθελα να τον ρωτήσω για την καθημερινή του ζωή και την πίστη του. Με ὑπομονή και πατρική φροντίδα με ἄκουγε, διόρθωνε τά λάθη μου, μοῦ μάθαινε νέες λέξεις και με εἰσήγαγε στον κόσμο του.
Ἕνα χρόνο ἀργότερα τον συνάντησα στο γυναικεῖο μοναστήρι. Ἔσκαβε τά θεμέλια ἑνός νέου κτιρίου με ἄλλους πατέρες κάτω ἀπό τον καυτό μεσημεριάτικο ἥλιο. Ἕνα μάτσο κάθιδρων, καλυμμένων με σκόνη γενειοφόρων ἀνδρῶν ντυμένων με χιτῶνες –σίγουρα δεν εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ μοναχοῦ πού εἶχα στο μυαλό μου!

Πέρασα μερικές μέρες ἐκεῖ. Παρακολούθησα μια μακρά ἀγρυπνία. Δέν μποροῦσα να συλλάβω μια λέξη, ἀλλά ἡ ψαλμωδία ἠχοῦσε στο μυαλό μου για πολλούς μῆνες μετά την ἐπιστροφή μου στο σπίτι. Τοῦ ἐκμυστηρεύθηκα ἀνησυχίες και προσωπικά μου προβλήματα. Μοῦ ἔδωσε σωστές συμβουλές πού τις θεωρῶ πολύτιμες για ὅλα μου τά χρόνια. Βρῆκα ἕνα ἀσφαλές καταφύγιο. Ἀνέκτησα την πίστη μου.

Ἐπίσης διεπίστωσα ὅτι δεκάδες ἁπλοϊκῶν ἀνθρώπων στρέφονταν προς το μοναστήρι, συνήθως συντετριμμένοι, ἄνθρωποι πού ὑποφέρουν: φτωχές οἰκογένειες, μητέρες ναρκομανῶν ἐφήβων, ζευγάρια πού ἔχασαν το μονάκριβο παιδί τους, ἄρρωστοι στα τελευταῖα τους. Στον καθένα ἀπ’ αὐτούς οἱ μοναχοί προσέφεραν ἄνεση, προσευχή, μερικές φορές ἀκόμη καί οἰκονομική βοήθεια. Δεν κήρυτταν, ἀλλά ζοῦσαν τά καθημερινά βάσανα τῶν ἀνθρώπων ἀπό κοντά. Για ὅλους αὐτούς τους ἀνθρώπους ὁ Ἄθως ἐξακολουθεῖ να εἶναι ἕνας φάρος φωτός και ἐλπίδος. Για μένα ἔχει γίνει «εἰρωνικά» το πιο σταθερό ὁρόσημο σε μια ζωή συνεχῶν ἀλλαγῶν και μετακινήσεων. Ἀπό τοπίο ἔγινε τόπος.

ΑD: Πές μας γιατί ἔγραψες αὐτό το βιβλίο;

VdD: Το βιβλίο αὐτό γράφτηκε ἀρχικά ὡς διδακτορική διατριβή μου. Ὅπως κάθε ὑποψήφιος διδάκτορας ἤθελα να ἀσχοληθῶ με ἕνα θέμα, με το ὁποῖο ἤμουν ἀληθινά παθιασμένη.

Ἀρχικά πῆγα στις Ἡνωμένες Πολιτεῖες το 2001 με ἕνα πρόγραμμα ἀνταλλαγῆς φοιτητῶν. Ἦταν δυό μῆνες μετά την βάπτισή μου και ἀκριβῶς τρεῖς μέρες μετά τις 9/11. Για ἕνα 23χρονο κορίτσι πού δεν ἔζησε ποτέ μόνο του, πόσῳ μᾶλλον στο ἐξωτερικό, δεν ἦταν εὔκολο να ἐκτοξευθῶ στην ἄλλη ἄκρη τοῦ πλανήτη και μάλιστα κάτω ἀπό τέτοιες δραματικές περιστάσεις. Νομίζω πώς ἦταν τότε πού ὁ σύνδεσμός μου με το Ἅγιον Ὄρος ἄρχισε να γίνεται πιο ἰσχυρός. Μέσα στις καθημερινές δυσκολίες και ἀβεβαιότητες, ἤξερα ὅτι οἱ πατέρες θα μοῦ ἄναβαν ἕνα κερί και αὐτό μοῦ ἔδινε δύναμη. Με εὐχαριστοῦσε να σκέπτωμαι ὅτι κάθε νύχτα, ὅταν ἡ Εὐρώπη ἀκόμη κοιμότανε, οἱ μοναχοί σηκώνονταν να πᾶν στην Ἐκκλησία, για να προσευχηθοῦν για ὅλο τον κόσμο. Κάθε μέρα ἔβλεπα ἕνα μικρό θαῦμα να συμβαίνη και αἰσθανόμουν πλησιέστερα στο Ἅγιον Ὄρος, ἄν και ἤμουν τόσο μακριά.

Την χρονιά πού ἑτοιμαζόμουνα για τις ABD ἐξετάσεις, το Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο εἶχε μόλις περάσει ἕνα ψήφισμα τῶν θεμελιωδῶν δικαιωμάτων στην Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, καλώντας την Ἑλληνική Κυβέρνηση να ἄρη το ἄβατον ἀπό το Ἅγιον Ὄρος. Ὅλα τά ἄρθρα πού διάβασα στον ἡμερήσιο τύπο και στο διαδίκτυο μιλοῦσαν για τον ἀποκλεισμό τῶν γυναικῶν ἀπό το Ἅγιον Ὄρος. Κανένα δεν μιλοῦσε για τον κοινωνικό και πνευματικό ρόλο τοῦ Ἁγίου Ὄρους στην ζωή χιλιάδων ἀνδρῶν και γυναικῶν, σαν ἐμένα, πού δεν μποροῦσαν να το ἐπισκεφθοῦν. Ὡς ἕνας ἐντός-ἐκτός αἰσθάνθηκα ἒνοχλημένη για την γελοιοποίηση τοῦ Ἄθωνα και τῶν κατοίκων του στον Τύπο σαν ἕνα παλαιολιθικό ἐξωτικό, ξεκομμένο ἀπ’ τον ὑπόλοιπο κόσμο. Ὡς ἐπιστήμονας ἄρχισα να ἐνδιαφέρωμαι για την γενεαλογία αὐτῶν τῶν ἀντιλήψεων και ἀναπαραστάσεων. Γενικώτερα, ἄρχισα να ἐνδιαφέρωμαι για τους τρόπους με τους ὁποίους ἕνας τόπος κυκλοφορεῖ ἔξω ἀπό τά φυσικά του ὅρια.

Ὑποθέτω ὅτι οὐσιαστικά ἤθελα να ἀποδείξω ὅτι ἡ φυσική ἀπόσταση δεν σημαίνει ἀπαραίτητα ἀποκλεισμό ἀπό ἕνα τόπο, και ἀντιστρόφως, ἡ φυσική πρόσβαση δεν σημαίνει πάντα ἔνταξη. Οἱ ἱστορίες πολλῶν δυτικῶν περιηγητῶν τοῦ παρελθόντος και οἱ ἀνατολικές ἑρμηνεῖες τους για τον Ἄθωνα φαίνεται να ἐπιβεβαιώνουν το τελευταῖο αὐτό σημεῖο.

Τελικά, ἤθελα να δείξω τήν πολιτιστική πολυπλοκότητα τοῦ τόπου. Ἀνακάλυψα ὅτι οἱ περισσότερες ἐπιστημονικές μονογραφίες και τουριστικοί ὁδηγοί ἑστίαζαν μόνον σε ὡρισμένες πτυχές τοῦ Ἄθωνα, ὅπως ἡ βυζαντινή του κληρονομιά και ἱερότητα. Καθώς ἄρχισα να ἀναδιφῶ στα Ἀρχεῖα, ἀνακάλυψα πληθώρα ἄλλων ἱστοριῶν: προχριστιανικές ἱστορίες, ἱστορίες προσφύγων πολέμου, βοτανολόγων, κοινωνιολόγων, στρατιωτικῶν και γυναικῶν. Κάποιες ἀπ’ αὐτές τις ἱστορίες ἐμφανίστηκαν σε εἰδικές μελέτες σε διάφορες γλῶσσες. Ἄλλες ξεχάστηκαν στα σκονισμένα ράφια τῶν βιβλιοθηκῶν. Σκέφθηκα ὅτι λαμβάνοντας αὐτές τις ἱστορίες ἀπό τά Ἀρχεία και συγκεντρώνοντάς τες σε ἕνα τόμο, θα προσέθετα μια ἄλλη διάσταση στην τρέχουσα γνώση για το Ἅγιον Ὄρος.

ΑD: Γιά ποιόν γράφτηκε το βιβλίο-εἶχες ἕνα συγκεκριμένο κοινό στο μυαλό;

VdD: Ὅταν ξεκίνησα να γράφω την διδακτορική μου διατριβή, το κοινό πού εἶχα στο μυαλό μου ἦταν κυρίως ἀκαδημαϊκό. Ὡστόσο, καθώς προχωροῦσα και συναντοῦσα τόσες συναρπαστικές ἱστορίες και εἰκόνες, ἔνιωθα ὅλο και περισσότερο ὑποχρεωμένη να γράψω για ἕνα εὐρύ κοινό πού ἐνδιαφέρεται για το Ἅγιον Ὄρος. Σκέφθηκα ὅτι θα ἦταν κρῖμα να περιορίσω αὐτό το ὑλικό σε ἕνα ἐξειδικευμένο ἐπιστημονικό κοινό. Ὅταν ξαναέγραψα το ἔργο για δημοσίευση, ἔθεσα αὐτό ὡς κύριο καθῆκον μου, να ἐξαλείψω για παράδειγνα την ἐπαγγελματική γλῶσσα και να προσπαθήσω να κάνω το βιβλίο προσιτό και εὐχάριστο και στο μη ἐπιστημονικό κοινό.

ΑD: Ὑπῆρξαν ἐκπλήξεις πού ἀνακάλυψες στην συγγραφή;

VdD: Ναί, σίγουρα. Ὑπῆρξαν πολλές ἐκπλήξεις και πιστεύω ὅτι αὐτή εἶναι ἡ ὀμορφιά τῆς ἔρευνας: ξεκινᾶς με μια σειρά ἀπό ἐρευνητικά ἐρωτήματα και προσδοκίες και καταλήγεις σε κάτι ἐντελῶς διαφορετικό. Για παράδειγμα, δεν εἶχα καθόλου ἰδέα ὅτι το Ἅγιον Ὄρος ἦταν ἕνα γεωπολιτικό παρατηρητήριο για τους συμμάχους κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ἤ ὅτι οἱ ὕστεροι βυζαντινοί λόγιοι και οἱ δυτικοί χαρτογράφοι τῆς Ἀναγέννησης το ἀναπαριστοῦσαν σαν κάποιο εἶδος μοναστικῆς οὐτοπίας.

Κάθε λογαριασμός ἤ εἰκόνα πού συναντοῦσα κατά την διάρκεια τῆς ἔρευνάς μου ἦταν μιά ἔκπληξη ἀπό μόνη της. Βρῆκα κάποιες παράξενες ἱστορίες, γραμμένες ἀπό ἐκκεντρικούς φιλέλληνες, πού κανονικά θα ἔδιναν διάλεξη στο Τόγκας, ἀπό την ἀδηφάγο βιβλιομανία για τά πολύτιμα ἀθωνικά χειρόγραφα, ἤ ἀπό τρελούς τυχοδιῶκτες τῶν ἀρχῶν τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνα πού κέρδισαν την φήμη ὅτι διέσχισαν τις Ἄλπεις στην πλάτη ἐλέφαντα. Ἄλλες ἱστορίες τις βρῆκα συγκινητικές. Για παράδειγμα, δεν μποροῦσα να συγκρατήσω τά δάκρυά μου, διαβάζοντας την αὐτοβιογραφία τῆς αὐσταλιανῆς ἡρωίδας τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και φιλάνθρωπης Joice Nankivell Loch, πού για πολλά χρόνια κατοικοῦσε στον βυζαντινό πύργο τῆς Οὐρανούπολης με τον σύζυγό της, σώζοντας το χωριό ἀπό την πείνα. Ὅπως ἐγώ και πολλές ἄλλες γυναῖκες, ἡ Joice αἰσθανόταν μέρος τῆς Ἀθωνικῆς κοινότητας, ἄν και δεν μποροῦσε να διασχίση τά φυσικά σύνορα.

ΑD: Ὑπάρχουν παρόμοια βιβλία, καί ἄν ναί, σέ τί διαφέρει τό δικό σου;

VdD: Ὑπάρχουν ἀρκετές ἐξαιρετικές μονογραφίες για το Ἅγιον Ὄρος, συμπεριλαμβανομένης τῆς ὄμορφης ἔκδοσης τοῦ Graham Speake Ἀνανέωση στον Παράδεισο.

Ὑποθέτω ὅτι δύο πράγματα κάνουν το βιβλίο μου μοναδικό, ἤ τοὐλάχιστον σουί γκένερις: το πρῶτο εἶναι ἡ θηλυκή μου ἰδιότητα (και ὡς ἐκ τούτου ἡ θέση μου). Το δεύτερο εἶναι ἡ προσέγγισή μου ὡς πολιτιστικοῦ γεωγράφου. Δεν ἐνδιαφέρομαι τόσο για την πραγματική ἱστορία τοῦ τόπου (αὐτή ἔχει ἤδη γραφῆ), ὅσο σε τρόπους θεωρήσεώς του και στα πολλαπλά στενά κανάλια μέσα ἀπό τά ὁποῖα το Ἅγιον Ὄρος ταξίδεψε ἔξω ἀπό τά σύνορά του μέσα στους αἰῶνες.

Ἀπό τους προχριστιανικούς χρόνους διηγοῦντο συνήθως για τον Ἄθω σαν νησί. Σήμερα πολλοί ἐξακολουθοῦν να ἔχουν την τάση να ξεχνοῦν ὅτι εἶναι χερσόνησος. Ἐξακολουθεῖ σιωπηλά να ἐκτείνεται πολύ πέρα ἀπό τά σύνορά του, ὅπως ἔκανε πάντοτε. Μια γυναίκα ὀνόματι Μαρία Lagoude ἔγραψε τον ἑνδέκατο αἰῶνα:

Ἀπό παλιά και ἀπό την ἀρχή, και, ἄς το πῶ ἔτσι, ἀπό τότε πού ἤμουνα στην κοιλιά τῆς μητέρας μου, ἀνατράφηκα ἀπό τους μοναχούς τῆς Λαύρας. Καθ’ ὅλη την διάρκεια τῆς ζωῆς μας ὁ σύζυγός μου κι ἐγώ ἤμαστε ἀφιερωμένοι στην Λαύρα και εἴχαμε πολλή πίστη σ’ αὐτό, ἐξαιτίας τῆς ἀρετῆς τῶν πατέρων πού ζοῦν ἐκεῖ και τῆς ἀγαπητικῆς τους διαθέσεως… Στην Ἁγία Λαύρα ὁ σύζυγός μου κι ἐγώ βρήκαμε λιμάνι σωτηρίας. (Α.Μ. Talbot, “Women and Mt Athos”, στό Mount Athos and Byzantine Monasticism, p.78).


Ὅπως σχολίασε ἡ A.M.Talbot αὐτή ἡ γυναίκα θεωροῦσε τον ἡγούμενο τοῦ μοναστηριοῦ σαν πνευματικό της πατέρα, την Λαύρα σαν μητέρα της, και τον ἑαυτό της σαν ἕνα ἀπό τά ἀδέλφια και τά παιδιά τῆς Λαύρας-ἑνός τόπου πού ποτέ δεν εἶδε οὔτε ἀπό την βάρκα.

«Μήτε στοχάζονται μήτε ντρέπονται».ΓΕΡΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ.





Το Αρχιπέλαγος, το κατακοσμημένο από τα πανέμορφα νησάκια, είναι γνωστό πιά σε όλο τον κόσμο. Αφού σηκώθηκε και κομματιάστηκε το καραβόπανο του μουσουλμανισμού, έγιναν αγαπητά από όλους τους λαούς που κατοικούνε στις μεγάλες στεριές. Αυτά τα άνυδρα και άνικμα νησάκια βρίθουν από νόστιμα και ωφέλιμα βότανα.
Τους πρώτους μήνες του χειμώνα βγάζουν τα λεγόμενα πορίχια (άγρια ραδίκια). Αυτά αποτελούσαν το δείπνο των νησιωτών. Όταν όμως παρήρχετο ο χειμώνας και άρχιζε να φέγγη η άνοιξη, με το λάλημα των πρώτων πουλιών και μάλιστα του γλυκόφθογγου πετροκότσυφα, τα σταροχώραφα ανέμιζαν ένα βότανο που μοιάζει με την βρούβα, αλλά δεν είναι βρούβα. Τα τρυφερά βλασταράκια από το φυτό αυτό, προτού εμφανίσουν το κίτρινο λουλουδάκι τους, οι καταπονημένες νησιώτισσες τα τσιμπούσαν με τα ροζιασμένα τους χέρια. Από τον τρόπο λοιπόν που τα συλλέγανε ωνομάστηκαν τσιμπητά. Μάλιστα για τις νηστεύτριες οικογένειες ήταν πολύ σπουδαία, γιατί αφού τα ζεματούσανε, τρώγονταν πολύ ευχάριστα χωρίς λάδι και χωρίς λεμόνι. Γιατί και το λαδάκι ήταν λιγοστό τα χρόνια εκείνα και το λεμόνι ανύπαρκτο. Η λειψυδρία και οι ισχυροί άνεμοι, που πνέουν στα νησιά σχεδόν όλες τις εποχές, δεν αφήνουν την ευαίσθητη λεμονιά να τελεσφορήση.
Αυτά λοιπόν τα τσιμπητά ήταν μια πλούσια παραγωγή προτού καταφθάσουν οι καύσωνες οι μαγιάτικοι. Μέσα στην αγία Σαρακοστή ήταν δώρα Θεού. Με δυό-τρεις ελιές δειπνούσες και τον Θεόν εδόξαζες που γέμισε το ξύλινο τραπέζι με δώρα απολαυστικά. Στο καζάνι μάλιστα που τα έβραζαν βάζανε και τα ξερόψωμα, για να γίνουν σούπες.
Μετά από αυτούς τους στοχασμούς (που σίγουρα είναι του παλιού καιρού, γιατί η σημερινή γυναίκα μάλλον δεν γνωρίζει ότι και η έρημος ετοιμάζει τράπεζα, παρά μόνον το σούπερ-μάρκετ), έρχομαι στους στερνούς καιρούς. Οι κρατούντες λοιπόν, ακούγοντας για τσιμπητά, δεν εννόησαν ότι αυτά εμφανίζονται μόνον λίγο προ της ανοίξεως, και άρχισαν με τα τρυφερά τους χέρια να ψάχνουν, όχι μόνον στα σταροχώραφα, αλλά και στα μπαίρια, να συνάξουνε τσιμπητά, για να γεμίσουν το καζάνι της Ερωπαικής Ένωσης. Όχι όμως μόνον δεν φρακάρει το καζάνι αυτό, αλλά ξεπάτωτο ον, ούτε φαίνονται μέσα αυτά που ρίχνουνε. Οι παλιές εκείνες νοικοκυρές έκοβαν μόνον τα βλαστάρια από τα τσιμπητά, αλλά εσείς βγάζετε και το φυτό! Χωρίς να αναλογίζεστε «Θα βρούμε σε λίγο τσιμπητά; Θα βρούμε σε λίγο κόσμο, να του παίρνουμε την μπουκιά μέσα από το στόμα;». Από τον καιρό που επικρατείτε δεν ξημέρωσε μια μέρα καλύτερη από την άλλη. Ούτε οι σουλτάνοι δεν φορολογούσαν και δεν επινοούσαν φόρους με τέτοιες ωραίες λέξεις, απίθανες λέξεις: Ε9, ΑΦΜ, ΕΝΦΙΑ… Τέτοιες λέξεις δεν χρησιμοποιούσαν ούτε οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες.
Η Ευρωπαική Ένωση διαθέτει στους δήμους τροφές για τα αδέσποτα ζώα, τα σκυλιά, τις γάτες. Γι᾽ αυτόν τον φτωχό κόσμο, για τα άνεργα παλληκάρια, δεν περισσεύει τίποτα; Όταν ανεβήκατε στην έξουσία, υποσχεθήκατε εκείνο που είπε ο Δαβίδ: «Ανοίξαντός σου την χείρα, τα σύμπαντα πλησθήσονται χρηστότητος». Αντί αυτού εσείς έχετε τις παλάμες σας πάντοτε προς τα πάνω και ζητάτε χωρίς να δίνετε. Σαν τις χήνες, ο,τι βρήτε μπροστά σας το τσιμπολογάτε. Πέστε μας ξεκάθαρα «Θα σταματήση αυτό το τσιμπολόγημα;» Για να ευχώμαστε για την βασιλεία σας, η να απευχώμαστε, να απέλθετε εις τα άπατα βάθη της θαλάσσης και να μην ξαναεμφανισθήτε.
Σε όλα τα φιλανθρωπικά ιδρύματα την προεδρία την είχε ο επίσκοπος της κάθε περιοχής. Πάλαιψαν και μάχηκαν κυριολεκτικά οι κυβερνήσεις να χάσουν αυτήν την προεδρία οι επίσκοποι. Και η Εκκλησία να είναι αδύναμη για κάθε φιλανθρωπικό έργο. Παντοδύναμη όμως η Εκκλησία του Χριστού σε κάθε ενορία ωργάνωσε συσσίτια, για να χορτάση τα πεινασμένα και ταλαιπωρημένα Ελληνόπουλα. Η Εκκλησία δεν θα σταματήση να είναι η μάννα του ελληνικού λαού. Δεν θα σταματήσουν τα κουδούνια των προβάτων της να ηχούν αρμονικά στις νάπες και στις κοιλάδες της ελληνικής γης.Ένας παλιός άνθρωπος, λαικός, που χρόνια ζούσε στο Άγιον Όρος, βγήκε ένα καλοκαίρι για μια μέρα έξω στον κόσμο, κι όταν γύρισε ο μπαρμπα-Γιάννης έκοβε βόλτες γύρω από το Πρωτάτο και έλεγε και συνεχώς μονολογούσε: «Μήτε στοχάζονται μήτε ντρέπονται». Ακροάστηκα από μια γωνιά τον μονόλογο του μπαρμπα-Γιάννη. Τον πλησίασα.
-Τι είναι αυτό που μονολογείς;
-Πήγες -μου λέει- Γέροντα, στην Ουρανούπολη;
-Έχω καιρό.
-Όταν πας και σηκώσης τα μάτια σου και δης τον κόσμο, θα λες κι εσύ αυτό που λέγω τώρα εγώ «Μήτε στοχάζονται μήτε ντρέπονται».
Αυτό λέγω τώρα κι εγώ για σας «Μήτε στοχάζεστε μήτε ντρέπεσθε»!
Γρηγόριος ο Αρχιπελαγίτης
πηγή : Βήμα Ορθοδοξίας

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ. ΣΤΑΡΕΤΣ ΗΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ.





Πρέπει να βρισκόμαστε σε  κατάσταση προσευχής για να έχουμε στενή αγάπη, σεβασμό. Το κύριο κίνητρο για επιείκεια είναι μια προσευχή που δημιουργεί αγάπη, σεβασμό και συνείδηση ότι κάθε ανθρώπινο ον είναι ένα άτομο και δεν μπορούμε να απαιτούμε από ένα άλλο από αυτό που δεν έχει. Συχνά θέλουμε να είναι ο τρόπος που εμείς  θέλουμε. Όλοι έχουν τα δικά τους χαρακτηριστικά, τις απόψεις τους, τις αντιλήψεις τους.

Αν ένα άτομο είναι σε κατάσταση προσευχής , το καταλαβαίνει. Η υπομονή πρέπει να είναι το βασικό κίνητρο της ζωής.. Η γυναίκα μου ήρθε από τη δουλειά, ήταν κουρασμένη, δεν είχε χρόνο να κάνει τίποτα. Ο σύζυγος πρέπει να τη συγχωρέσει και να κάνει κάτι. Το ίδιο ισχύει και για την γυναικά . Χρειαζόμαστε υπομονή.

Η ΕΠΙΛΟΓΗ. ΣΤΑΡΕΤΣ ΗΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ.




Αν ένας άνθρωπος  δεν πιστεύει στο Θεό, στην αιώνια ζωή, ποιος είναι ο σκοπός του; Φυσικά, το καλύτερο σε αυτή τη ζωή: τύχη σε όλες τις επιχειρήσεις, υγεία, ευημερία, κλπ.

 Και οι άγιοι λένε ότι δεν είναι δυνατό για έναν άντρα να χορεύει με δαίμονες και να διασκεδάζει με τους αγγέλους.

 Είτε το ένα είτε το άλλο, αυτό  καθορίζεται από την ελεύθερη βούληση ενός ανθρώπου.

 Και αυτή είναι η γενική επιλογή ενός ανθρώπου που κάνει στην ζωή  τόσα πολλά, αλλά που δύσκολα μπορεί να καταλάβει τη φύση του.

Η  "επιλογή" είναι πράγματι μια ουσιαστικά ανθρώπινη δράση, αλλά δεν είναι απλά μια  επιλογή, αλλά επιλογή ζωής - ή θανάτου - Ναι.

My Monastic Vocation A sixteen year old's call to monasticism.Abbot Tryphon






My Monastic Vocation

A sixteen year old's call to monasticism

My paternal grandfather built a lakeside home during his summer vacations and weekends while I was in high school. My brother Dwayne and I spent many summer days camping in tents on that property, a newly opened area previously owned by the Idaho State Forest Service. Priest Lake was a few hours drive from my grandfather's city home in Spokane, Washington. Every moment of my grandfather's free time, was focused on that lakeside home. When he'd completed the house our whole family celebrated with a picnic near the dock where he kept his motor boat.
My very first thought of becoming a monk came to me on that property. At sixteen years of age I remember sitting on my grandfather's dock in a lawn chair reading the classic Lutheran theological work, The Book of Concord. That part of the lake was rather remote, the perfect place for sitting in silence with my thoughts on God. I remember thinking that I would like to spend the rest of my life right there in that house, nestled in the forest on that beautiful lake.

I was aware of a Lutheran monastery, Saint Augustine's House, located in Michigan. My pastor, when hearing of my interest, dismissed it as something we Lutherans just did not do. It was a foolish Catholic idea, and certainly something that I should put out of my mind. He told me I should find a nice wife, and live my life as a Lutheran minister.
Still, every time I went to my grandfather's lakeside home I would think about how wonderful my life could be if the house were a monastery and I could live out my life in prayer and spiritual study.

My father was a golf pro, so my brother and I grew up playing golf and living a family life that was centered around the country club. Yet my desire to become a monk and dedicate my life to God grew stronger and stronger and I'm finally living that very life I've been drawn to for most of my life.

I still think about the game of golf once in a while and how much I use to enjoy playing with my dad and my brother. We have a country club about three miles from the monastery that we drive by whenever going to town to get our mail. As much as I enjoy seeing people playing golf, I could not imagine a life happier and more fulfilling than the one I am living.
My grandfather and father are both long gone, and the lakeside home is no longer owned by our family, but the joy I felt during those solitary moments with God, on that dock fifty-seven years ago, are still with me today.

With love in Christ,
Abbot Tryphon


Photos: Priest Lake in Northern Idaho, where I first received my calling to become a monk. My grandfather's dock was the very location of this calling.

ΤΙΤΛΟΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ ΠΕΙΡΑ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΜΕΛΙΝΟ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.









O θεολόγος συγγραφέας Mανώλης Mελινός διευθυντής της Bιβλιοθήκης της Iεράς Συνόδου της Eκκλησίας της Eλλάδος, στην συχνότητα του Pαδιοφωνικού Σταθμού ‘’Πειραϊκή Eκκλησία 91,2 fm. Κάθε απόγευμα Κυριακής -πρό του Εσπερινού, από τις 5 έως τις 6μ.μ.- συν Θεώ συνομιλεί με Αγιορείτες Γέροντες και άλλες ιερές προσωπικότητες. Τίτλος της εκπομπής: "ΠΕΙΡΑ ΠΑΤΕΡΩΝ".
Την Κυριακήν 25ην Ιουνίου 2017 ο Μανώλης Μελινός συνομιλεί με τον Οσιολογιώτατον Γέροντα π. Ιούστον Κουτλουμουσιανόν. Ο Γέροντας αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της ζωής του συμμοναστού του Αγίου Πα·ι·σίου Κουτλουμουσιανού και του Μακαριστού Μητροπολίτου Χίου Χρυσοστόμου Γιαλούρη.
Θα προσφερθούν στους ακροατές -εντός της αρχομένης εβδομάδος, κατόπιν κληρώσεως- βιβλία που έγραψαν ο Γέρων Ιούστος και ο Μανώλης Μελινός.

THE ALL SAINTS WHO SHONE FORTH IN BRITANNIA.








H Ορθόδοξη Εκκλησία μας τιμά σήμερα, την τρίτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή, την ιερή μνήμη των Αγίων των Βρετανικών Νήσων. Κατά την εν λόγω εορτή τιμώνται όλοι οι Άγιοι που έζησαν και έδρασαν στην Αγγλία, Ιρλανδία, Ουαλία και Σκωτία, μέχρι το 1054. Υπολογίζεται ότι τα Βρετανικά Νησιά έχουν προσφέρει στην Ορθοδοξία περισσότερους από 950 Αγίους και Αγίες.

ATIENCE … AND PERSEVERANCE “'In your patience you will win your souls”. Talking with Geronta Pavlos of Sinai (Q16):






PATIENCE … AND PERSEVERANCE
“'In your patience you will win your souls”.
Talking with Geronta Pavlos of Sinai 

Q Prayer often seems toilsome. But spiritual life is about joy, not suffering ...

A Having progressed in spiritual life, one acquires the freedom of peace within. While yet in this life, he is captivated – overcome – by peace, and gladness.

Q St. Gregory of Sinai says serenity amidst distress is won by patience, given 'in your patience you will win your souls'.
A Yes. Patience ... and perseverance. We are born in the image of God; whether faithful or non-believers, Christian Orthodox or non-Orthodox, we all have the image in our nature, with divine attributes such as self-determination and ability to rule over the non-rational creation. But the likeness of God is won only in Christ, with the personal struggle that each of us conducts to purify our heart from the passions.
Q The difference between patience and perseverance?
A Patience is to say 'Glory to God for all things' with peace in your soul, accepting with hope that which you cannot understand. Perseverance is to continue on, no matter what comes. You don’t give up, but continue to hope and to say, 'God will help me, God will have mercy on me.'
Q 'Neither swords and spears, nor attacking armies, not even the ranks of demons, nor the dark phalanx of hostile powers, will be able to do you any harm,' St. Gregory says, 'once you have obtained patience in Christ Jesus.'

A The problems will exist, we all have them, because 'take away the temptations and nobody is saved'; God is on our side to allow them, given the benefit they bring to our souls. But the person who has Christ inside himself confronts difficulties one way, and the person who is not with Christ, in quite another. Instead of surrendering to despair, even possibly to the point of taking his own life, the person who lives with Christ confronts problems with faith, love, and patience. With a heart purified from the passions he will surpass difficulties more easily, for he has acquired the stability of a peace within himself that is not easily shakeable.

Q And when the unavoidable temptations arrive, how will he practice patience and love?

A With the Prayer, 'Lord Jesus Christ have mercy on me.'
(http://www.mountsinaimonastery.org/q-a/)

Photo: Father Pavlos co-liturgizes with Monastery fathers in the main Transfiguration Basilica

Σε κλίμα οδύνης το ύστατο χαίρε στον πατέρα Δαμασκηνό.




Η κλίμακα των Mακαρισμών, του Jim Forest.







Η κλίμακα των Mακαρισμών, του Jim Forest.

Με εισαγωγή του π Σπυρίδωνα Βασιλάκου.


Τους μακαρισμούς τούς βρίσκουμε στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου.


Είναι αλήθεια ότι η ένταξή του στον στενό κύκλο των μαθητών του Ιησού αναφέρεται με συντομία στο Ευαγγέλιό του. Στην Καπερναούμ, κοντά στη θάλασσα της Γαλιλαίας, ο Ιησούς έχει μόλις συγχωρήσει τις αμαρτίες ενός παραλυτικού, προκαλώντας την οργή των ντόπιων Γραμματέων, οι οποίοι τον κατηγορούν για βλασφημία. 


Ποιος είναι αυτός ο καινούργιος από τη Ναζαρέτ που συγχωρεί αμαρτίες που μόνο ο Θεός μπορεί να άρει; Για να τους δείξει πως είχε όντως τη δύναμη της άφεσης, ο Ιησούς θεράπευσε τον παράλυτο.
Αμέσως μετά, ο Ιησούς «είδε να κάθεται στο τελωνείο ένας άνθρωπος που τον έλεγαν Ματθαίο, και του λέει:
“Ακολούθησέ με”. Κι εκείνος σηκώθηκε και τον ακολούθησε».



Αν τα δεινά της ζωής συνοψίζονται στη φράση «θάνατος και φόροι», αξίζει να έχουμε κατά νου ότι ο Ματθαίος ήταν φοροεισπράκτορας. Τούτο το επάγγελμα δεν έτυχε ποτέ πλατιάς αποδοχής· ειδικά τα χρόνια εκείνα και στον τόπο εκείνο ήταν μια πολύ υποτιμητική απασχόληση. Στους Βίους των αγίων του Alban Butler, διαβάζουμε ότι «οι Εβραίοι απεχθάνονταν σε τέτοιο βαθμό τους τελώνες, ώστε δεν παντρεύονταν μέλος οικογένειας που είχε στους κόλπους της φοροεισπράκτορα, τους απέκλειαν από τις θρησκευτικές τελετές και τους απέφευγαν στην πολιτική ζωή και στις εμπορικές τους δραστηριότητες». Οι τελώνες ήταν από τους πιο πρόθυμους συνεργάτες των Ρωμαίων κατακτητών, αποζημιώνονταν για την ποταπή τους δουλειά κρατώντας ένα ποσοστό επί των φόρων και έτσι εντάσσονταν στη μικρή ελίτ των πλουσίων. Δεν είναι τυχαίο που, κατά τη ρωμαϊκή εποχή, οι λέξεις «τίμιος» και «τελώνης» ταίριαζαν αρμονικά όσο το δίδυμο «τίμιος» και «πωλητής μεταχειρισμένων αυτοκινήτων» στις μέρες μας. Δεν ήταν παρά άπληστοι εκβιαστές, που μόνο τους ενδιαφέρον ήταν ο προσωπικός τους πλουτισμός. Το γεγονός πως ο Ιησούς μπόρεσε να δει έναν Απόστολο στον τελώνη εντυπωσιάζει περισσότερο κι από τον γάμο του προφήτη Ωσηέ με την πόρνη. Αν, εντέλει, ο Ματθαίος είχε προδιαγραφές για να γίνει Ευαγγελιστής, τότε δεν υπάρχει κανείς που να μην τις έχει.



Ο Ματθαίος ήταν αντιπαθής και το γνώριζε καλά· πολλοί στην Γαλιλαία θα έφτυναν χάμω ακούγοντας το όνομά του. Φανταστείτε, λοιπόν, πώς θα ένιωσε ένας τέτοιος άνθρωπος την ώρα που ο Χριστός γυρίζει τα μάτια πάνω του, βλέποντας μέσα του αυτό που ακόμη δεν είχε γίνει – ένας
άνθρωπος της προσευχής, ακτήμων, ατρόμητος, συγγραφέας του πρώτου Ευαγγελίου, αυτός που κατέγραψε την Επί του Όρους Ομιλία και έδωσε μαρτυρία της ανάστασης, ένας Απόστολος και, στο τέλος, ιεραπόστολος και μάρτυρας. ...

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Φωτογραφία που συγκλονίζει: Οικοδομικές εργασίες πάνω από τα σύννεφα, στο εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης στην κορυφή του Άθωνα, σε υψόμετρο 2.033 μέτρων


Apostolic Mission of the Moscow Patriarchate has converted deserted Roman-catholic Monastery in to growing Orthodox Christian Seminary. By KTO TV, France.


Saint Petersburg's Gilded Church of Blood and Potatoes Great Big Story Great Big Story


Επίσης σώζεται σε ιδιαίτερα κομψή λειψανοθήκη ή ευωδιάζουσα και θαυματουργούσα αγία κάρα της. Επίσης στον Καθεδρικό ναό της πόλεως Βεζελαί σώζονται και προσκυνούνται άφθαρτα τα μαλλιά της, με τα οποία σκούπισε τα πόδια του Κυρίου, όταν τον μύρωσε (Ιω. ιβ’, 3). ΑΓΙΑ ΜΑΡΘΑ ΑΔΕΛΦΗΣ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ.




Ιερά Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή Μάρθας και Μαρίας στη Βηθανία - ΑΓΙΑ ΓΗ - ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ.




Από το συναξάρι:


Μετά τον λιθοβολισμό του αγίου Πρωτομάρτυρος και αρχιδιακόνου Στεφάνου, οι αγίες Μάρθα και Μαρία συνελήφθησαν μαζί με άλλους χριστιανούς και εξορίστηκαν με καράβι, που άραξε στην Προβηγκία της Νότιας Γαλλίας. 

Εκεί, στη πόλη Αβινιόν, η αγία Μάρθα, η μεγαλύτερη αδελφή, ευαγγελίστηκε το Χριστιανισμό, καθώς και στη πόλη Ταρασκόν, αφού πρώτα φόνευσε με αγιασμό ένα δράκοντα, που προξενούσε κακό στη πόλη. Ίδρυσε ένα κοινοβιακό παρθενώνα, όπου έγινε ηγουμένη. Ειρηνικά κοιμήθηκε στο μέρος αυτό, όπου σώζεται και το τάφος της.


Η αγία Μαρία, η μικρότερη αδελφή, κήρυξε το ευαγγέλιο και τον Χριστιανισμό, στις πόλεις Αίκς και Μασσαλία. Αργότερα αποσύρθηκε στην ερημική περιοχή Saint Baume(=Αγιον Όρος), της Προβηγκίας της Γαλλίας, όπου ασκήτεψε αρκετά χρόνια σε σπήλαιο μόνη της, όπου την έτρεφε Άγγελος Κυρίου. 

Κοιμήθηκε κι αυτή ειρηνικά, και την ενταφίασε ο Άγιος Μαξιμίνος, ο πρώτος επίσκοπος της πόλης Αίκς. Σώζεται μέχρι σήμερα η λάρνακα με τα άγια λείψανά της, στη πόλη της Γαλλίας "Άγιος Μαξιμίνος". Η λάρνακα αυτή είναι από αλάβαστρο, σε ανάμνηση του αλαβάστρινου δοχείου, που είχε η αγία Μαρία η παρθένος, το μύρο με το οποίο μύρωσε τον Κύριο. Στον Καθεδρικό ναό της πόλης Βεζελαί της Γαλλίας σώζονται τα άφθαρτά της μαλλιά, με τα οποία σκούπισε τα πόδια του Κυρίου, όταν Τον μύρωσε (Ιω.ιβ΄3).



Και οι δύο άγιες αδελφές, που ήσαν ευσεβή και διακεκριμμένα μέλη της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας, αξιώθηκαν να κοιμηθούν ειρηνικά, χωρίς βασανιστήρια και μαρτύριο. Κι αυτό γιατί ο Χριστός μας, δεν θέλησε να πονέσουν οι καρδιές, των οποίων, κάτω από τη στέγη του σπιτιού τους, είχε ζήσει τόση γαλήνη, αγάπη, και φροντίδα τις παραμονές των Παθών Του.
---------------------



Θαυμαστά όλα αυτά!
Δόξα Σοι Κύριε, δόξα Σοι.

ΠΑΤΗΡ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΙΛΚΙΣ


ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ ΚΑΣΤΕΛΑ ΠΕΙΡΑΙΑΣ


Orthodoxie und die Religion der Zukunft


„Vergesst Gott nicht!“ Leben und Werk des heiligen Märtyrers von München, Alexander (Schmorell)


Die christlich-orthodoxe Mutter


Nihilismus Die Ideologie des Antichristen


Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

ΠΡΙΝ ΓΙΝΕΙΣ ΑΓΙΟΣ ΓΙΝΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΠΑΤΗΡ ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΝΑΝΟΣ.






Αποσπάσματα του βιβλίου :
Πριν γίνεις άγιος, γίνε άνθρωπος. ...
Πώς;
Δώσε ένα φιλί στη γυναίκα σου για το μουσακά και το σπυρωτό πιλάφι.
-Πάτερ μου,θα το πιστέψεις;
-Για πες.
-Ήμουν στη δουλειά χάλια, βαριόμουν που ζούσα, έπληττα και είχα μια ψιλή κατάθλιψη με όλα αυτά που συμβαίνουν στη ζωή μου.
-Και;
-Και με πήρε ο άντρας μου τηλέφωνο και μου'πε μόνο :
"Καλημέρα, αγαπούλα μου γλυκιά! "
Κι όλα άλλαξαν! !
Αναστήθηκα!
Από μια τόσο μικρή κουβέντα του.
Μυστήριο πράμα.
Και δίνε  και κάνα  φιλάκι
στον άντρα σου!
Παντρεμένος είναι!

Όχι καλόγερος! !!

ΟΛΑ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΔΥΣΚΟΛΑ. ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΓΑΜΟ ΣΟΥ. ΠΑΤΗΡ ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΝΑΝΟΣ.


Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Στο αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής Αγάθωνος,


Η Κλίμακα των Μακαρισμών, Jim Forest Για την πείνα:








Ο Χριστός μάς διδάσκει διά των μακαρισμών να στρέφουμε την πείνα μας προς την δικαιοσύνη, όχι προς την τροφή ή τα υλικά αγαθά, ώστε να ζούμε σε ενότητα με τον Θεό και η ζωή μας, μεταμορφωμένη από την αγάπη, να είναι ζωή ελέους. Τούτο δεν συνεπάγεται απαξίωση των υλικών αναγκών της ζωής. Στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ravensbruck οι κρατούμενοι, πολλοί απ’ τους οποίους πέθαιναν από ασθένειες που οφείλονταν σε χρόνιο υποσιτισμό, δεν άφηναν να πάει χαμένο ούτε ψίχουλο. Η Μητέρα Μαρία εκτιμούσε και το τελευταίο ψιχουλάκι ψωμιού – δεν ζούσε όμως γι’ αυτό.




Ξέρουμε καλά ότι οι φτωχοί πεινούν και ότι πολλοί λιμοκτονούν. Από την άλλη, οι πλούσιοι είναι χορτασμένοι; Ο άγιος Λέων έγραφε σχετικά δεκαέξι αιώνες πριν: «Πιστεύεται γενικά ότι των πλουσίων οι επιθυμίες ικανοποιούνται στο έπακρο, επειδή είναι άπληστοι. Όχι, μας διδάσκει ο Χριστός: συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Χορταίνουμε μόνο με δικαιοσύνη και, γι’ αυτό, όσο ζούμε δίκαια, να μη φοβόμαστε ούτε την φτώχεια ούτε την πείνα. Οι άπληστοι είναι που χάνουν τα πάντα, όπως ακριβώς ο εραστής της δικαιοσύνης έχει εξασφαλίσει όλων των ανθρώπων τα αγαθά».

Ο Αρχιεπίσκοπος στην 4Ε-2017


Την Κυριακη πηγατε στην πρωινη Θεια Λειτουργια; Στο Χαλεπι πάντως πήγαν...


Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Ὁ Ὅσιος Πορφύριος Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες 9


ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ


ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ


COMMUNITY HAS WORLDWIDE OUTLOOK, STRONG YOUTH EMPHASIS.


ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΨΑΛΜΩΝ ΠΑΤΗΡ ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΦΟΥΝΤΑΣ


ΥΠΑΚΟΥΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ


«Οι Άγιοι Απόστολοι βαπτίζουν κατά την Πεντηκοστήν εν Ιεροσολύμοις» - Ναός Αγίας Λυδίας Φιλίππων .Οι υπέροχες αγιογραφίες του Τσοτσώνη -


Βλάσης Τσοτσώνης, Τοιχογραφίες και Ψηφιδωτά. ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ.


Βλάσης Τσοτσώνης, Τοιχογραφίες και Ψηφιδωτά