Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

ΕΛΕΓΕ ΕΝΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ. ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΘΕΟΓΝΩΣΙΑ, ΑΥΤΟΓΝΩΣΊΑ, ΑΔΕΛΦΟΓΝΩΣΙΑ.

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ :ΚΑΘΕ ΚΑΛΟ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ. ΠΡΏΤΟΝ ΑΡΓΕΙ ΝΑ ΓΊΝΕΙ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟ ΠΟΛΕΜΆΕΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ.

Νέο βιβλίο του Μητροπολίτη Αργολίδος κ.κ.Νεκταρίου, αφιερωμένο στον Όσιο Νικηφόρο τον Λεπρό από τις εκδόσεις ''Επιστροφή''.

ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΙΟ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ; Ο ΙΗΣΟΎΣ ΧΡΙΣΤΟΣ!!! ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΥΝ-ΦΕΡΕΙ. ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΔΗΛΑΔΗ ΟΛΟΥΣ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΙΟ ΠΑΤΈΡΑ ΤΟΥ.

Οι καρποί του Αγίου Πνεύματος .Με τον π. Λίβυο (Χαράλαμπο) Παπαδόπουλο


ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ.



Σημεία των καιρών..πάνω χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Δαμασκό της Συρίας..την απομονωμένη από όλη την δήθεν "χριστιανική" δύση..κάτω στολισμός της πλατείας των Ιωαννίνων...νεροτσουλήθρα για αρουραίους..καμία σχέση με τις άγιες μέρες..πυκνώνουν τα κρούσματα αντιχριστιανικών ή άσχετων με τις ημέρες "στολισμών"που στόχο έχουν να μας αποκόψουν από το νόημα των εορτών.

ΕΊΠΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ :Κατά την διάρκεια της προσευχής υπέρ των ανθρώπων η καρδιά αισθάνεται μερικές φορές την πνευματική ή την ψυχική κατάσταση εκείνων, για τους οποίους απευθύνει στο Θεό την προσευχή.

ΕΊΠΕ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ :





«Συνήθισε να μνημονεύεις το Θεό,όχι μόνο οταν προσεύχεσαι,αλλα κάθε ώρα και στιγμή της ημέρας,αφού Εκείνος είναι πανταχού παρών.Ετσι θα επισκεφτεί την ψυχή σου η ειρήνη και το έργο σου θ’ αποκτήσει νόημα. Και το έργο αυτό θα ρυθμιστεί καλά…Όποιος παραμένει στον ήλιο κι όποιος μνημονεύει το Θεό,δε θα παγώσει ποτέ…»

Εντοπίστηκε στην λίμνη Τιβεριάδα η αρχαία πόλη Ιουλιάς, από την οποία κατά μία εκδοχή κατάγονταν οι Απόστολοι Πέτρος, Ανδρέας και Φίλιππος.

Εντοπίστηκε στην λίμνη Τιβεριάδα η αρχαία πόλη Ιουλιάς, από την οποία κατά μία εκδοχή κατάγονταν οι Απόστολοι Πέτρος, Ανδρέας και Φίλιππος. Το σημείο εντοπίστηκε στις βόρειες ακτές της Θάλασσας της Γαλιλαίας, στην Κοιλάδα της Βηθσαϊδά, σύμφωνα με όσα υποστηρίζει μία ομάδα ισραηλινών αρχαιολόγων, όπως αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας Haaretz.

Ανάμεσα στα κτίρια που έφεραν στο φως οι ανασκαφές περιλαμβάνεται ένα «ρωμαϊκό δημόσιο λουτρό, ένδειξη ότι ο οικισμός δεν ήταν ένα απλό χωριό ψαράδων, αλλά πόλη» εξηγεί ο καθηγητής Μορντεκάι Αβιάμ, του κολεγίου Κινερέτ.


Η μοναδική πηγή που αναφέρει την πόλη είναι ο ρωμαίος (εβραϊκής καταγωγής) ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος. Κατά τον Ιώσηπο η Βηθσαϊδά ήταν πράγματι αρχικά χωριό – από το οποίο κατάγονταν ο Ανδρέας, ο Πέτρος αλλά και ο Φίλιππος – το οποίο αργότερα εξελίχθηκε σε πόλη από τον βασιλιά της Ιουδαίας Φίλιππο Ηρώδη. Ο Ηρώδης μετονόμασε τη Βηθσαϊδά σε Ιουλία, προς τιμήν της συζύγου του αυτοκράτορα Αυγούστου, Λιβίας Δρουσίλλα, γνωστότερης ως Ιουλία Αυγούστα.




Αρχικά οι αρχαιολόγοι θεώρησαν ότι αυτό που ανακάλυψαν ήταν ένας βυζαντινός οικισμός στο δέλτα του Ιορδάνη Ποταμού, αλλά στη συνέχεια εντόπισαν αρχαιότερα στρώματα και σκάβοντας βρήκαν τη ρωμαϊκή πόλη.


Υπάρχουν τρεις υποψήφιες τοποθεσίες για το πού βρισκόταν η Ιουλιάς, αλλά μετά την ανακάλυψη του ρωμαϊκού λουτρού και άλλων ευρημάτων της ίδιας περιόδου οι αρχαιολόγοι θεωρούν πλέον ότι η θέση στην οποία σκάβουν τώρα – η περιοχή ελ Αρατζ στο δέλτα του Ιορδάνη ποταμού στη βόρεια όχθη της θάλασσας της Γαλιλαίας – είναι κατά πάσα πιθανότητα η σωστή.




Δύο χάλκινα νομίσματα του δεύτερου αιώνα μ.Χ. και αργυρά νομίσματα με το πρόσωπο του Νέρωνα ήταν οι πρώτες ενδείξεις που οδήγησαν τους αρχαιολόγους στην εκτίμηση ότι τα ευρήματα που εντόπισαν σχετίζονται με την πόλη που αναφέρει ο Ιώσηπος. Περισσότερο όμως ήταν το πλαίσιο ενός μεταγενέστερου ψηφιδωτού το οποίο ίσως ανήκε σε μία σημαντική εκκλησία. Πιθανόν δε σε εκείνην που πολύ αργότερα, το 725, επισκέφτηκε ο επίσκοπος της Βαυαρίας Βιλιβάλδος και για την οποία έγραψε ότι ήταν κτισμένη στο σημείο βρισκόταν το σπίτι του Πέτρου και του Ανδρέα.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΕΝΟΣ ΠΑΠΠΟΎ. "Να είσαι καλόβολος, και να χωράς άνετα παντού. ΠΑΤΉΡ ΙΓΝΑΤΙΟΣ. ΜΌΝΗ ΤΩΝ ΠΟΙΜΈΝΩΝ. ΒΗΘΛΕΕΜ.

"Να είσαι καλόβολος, και να χωράς άνετα παντού!"
Αυτό το ρητό, μου θύμισαν οι γάτες του μοναστηριού μας, όταν τις είδα να έχουν κάτσει μέσα σε αυτά τα πήλινα, που συνήθως βάζω γλάστρες.
Μου έλεγε ένας παππούς γείτονας, όταν ήμουν παιδί του γυμνασίου:



"Να είσαι καλόβολος, να μη μάθεις να γκρινιάζεις. Να μπορείς να προσαρμόζεσαι και να ζεις, από τα παλάτια μέχρι και τις μπαράκες(παράγκες). Με την απλότητα θα κερδίζεις τα πάντα, και όχι με τη μιρμιργιά(μεμψιμοιρία-μουρμούρης). Να έχεις την καλή διάθεση να δέχεσαι τις παραξενιές-ιδιοτροπίες των γύρω σου. Να ξέρεις να υποχωρείς, και να συγχωρείς. Να χειρίζεσαι θετικά όλες τις δύσκολες καταστάσεις, κι από τα ξύδια...εσύ να βγάζεις μέλια! Να έχεις τον καλό λόγο στα χείλη για τους πάντες. Η γκρίνια φέρνει περισσότερη γκρίνια και φαγωμάρα. Μάθε να χωράς άνετα παντού!
Και στο κιούπι(=μικρό πιθάρι) μέσα να σε βάλουν να κατοικήσεις, εσύ με την δοξολογία σου στο Θεό, να το κάνεις ευρύχωρο σαν εξοχική βίλα! Όλα αυτά που σου λέω, δεν σημαίνουν ότι θα είσαι ένας αιώνιος καρπαζοεισπράκτορας, αλλά ένας έξυπνος άνθρωπος του Χριστού, με πολλή αγάπη, υπομονή-καρτερία, θέληση, πίστη, μακροθυμία και πολλή θετική, αισιόδοξη σκέψη και ευρύχωρο νου. Θα στο εύχομαι συνέχεια, παιδί μου. Η καρδιά σου και η ψυχή σου να χωράει όλον τον κόσμο! Αμήν".
Θα με ρωτήσει κανείς: Τα πέτυχες όλα αυτά; Τα κάνεις;
Χα χα χα,...είμαι στον αγώνα!
Εύχομαι μέχρι να πεθάνω, να έχω καταφέρει έστω κάτι ελάχιστο! Τουλάχιστον, οι γάτες μού τα θύμισαν! Κάτι είναι κι αυτό! Χε χε χε...
Αχ...δύσκολη η πνευματική πρόοδος, αλλά όχι κι αδύνατη, ή ακατόρθωτη. Έχει ο Θεός!

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ : ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΈΡΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΊΝΑΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΌ ΑΠΌ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΚΈΦΤΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ. Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟΥΔΑΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ BERNSTEIN JAMES





ΟΤΑΝ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΟΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ στήν θεία φύση, μέσω της δοξασμένης ανθρώπινης φύσης του Χριστού εν Άγιω Πνεύματι, αναφέρονται σε μία ουσιαστική αλλαγή στήν υπόσταση μας -σε μία νέα δημιουργία, σε μία μεταμορφωμένη καρδιά και  ζωή. Αυτό είναι κάτι περισσότερο από μία εξωτερική αλλαγή η τοποθέτηση. Είναι μία νέα κατάσταση της ύπαρξης, είναι ζωή εν Χριστώ και μετοχή στην ζωή Του.




Ή Βίβλος συχνά κάνει λόγο για την γνωριμία με τον Θεό. Ό Απόστολος Παύλος αναφέρει: «[...] οίδα γάρ ο πεπίστευκα», δηλαδή «γιατί γνωρίζω σε ποιόν έχω στηρίξει την πίστη μου» . Στην λέξη «οίδα» συμπεριλαμβάνονται και άλλα στοιχεία πέρα από την έννοια του γνωρίζω εξ ακοής η από κάποια πληροφορία. Ή βιβλική αντίληψη της γνώσης σημαίνει μετοχή στήν γνώση, επικοινωνία σε βαθύτερο επίπεδο, πού συμπεριλαμβάνει επίσης τήν υπέρβαση του νου. Ή μεταφρασμένη λέξη στήν Παλαιά Διαθήκη για τήν λέξη γνωρίζω είναι yodayah. Αυτή ή λέξη είναι ανάλογη της ελληνικής, από τήν άποψη ότι σημαίνει γνώση σε βαθύτερο επίπεδο. Το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης πού ονομάζεται Γένεσις αναφέρει ότι ό Άδάμ «γνώρισε» τήν σύζυγό του Εύα. Ή λέξη χρησιμοποιείτο, και άλλου με τήν ίδια έννοια, και αναφέρεται σε σεξουαλική συνεύρεση. Σε αυτό το πλαίσιο, ή γνωριμία επιτυγχάνεται στο πιο βασικό επίπεδο.



Συχνά αναρωτήθηκα: «γνωρίζεις τον Θεό;». Ώς προτεστάντης συνήθως απαντούσα, «Ναί, τον γνωρίζω και έχω σωθεί». Τώρα απάντηση μου είναι διαφορετική, διότι γιά τούς ορθοδόξους, το γνωρίζεις κάποιον είναι μία διαδικασία. Έτσι κάποιες φορές απαντώ: «έχω αρχίσει να γνωρίζω τον Θεό. Εμείς οι ορθόδοξοι πιστεύουμε ότι ή γνωριμία με τον Θεό και τα ή σωτηρία είναι και τα δύο μια διαδικασία αέναη».


Υπό μία έννοια ποτέ δεν θά μπορέσουμε να γνωρίσουμε απολύτως τον Θεό, διότι είμαστε κτίσματα και είναι ό άκτιστος δημιουργός μας. Αυτή ή αντίληψη είναι πολύ εβραϊκή, διότι εμείς πάντοτε αντιλαμβανόμαστε τήν σωτηρία και τήν γνώση του θεού ως μία διαδικασία αιώνια και ποτέ ως ένα στιγμιαίο γεγονός. Οι ορθόδοξοι χριστιανοί διδάσκονται ότι, σύμφωνα με τον λόγο της Γραφής, ό Υιός του Θεού, ό Ιησούς Χριστός, γνωρίζει απολύτως τον Πατέρα, διότι Αυτός είναι ό φυσικός Υιός Του, είναι το δεύτερο  Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Αντίθετα, εμείς γνωρίζουμε τον Θεό, μόνο μέσω της δωρεάς της χάριτος, και μόνο ως ατελή εμπειρία, καθώς Αυτός επιλέγει να αποκαλύψει τον εαυτόν Του σε εμάς.



Έτσι, αφενός οι ορθόδοξοι θεωρούν ότι ούτε τώρα ούτε ποτέ στο μέλλον θα γνωρίσουμε πλήρως και απολύτως τον Θεό. Αφετέρου, γνωρίζουμε τον Θεό μέσω τού Αγίου Πνεύματος, των ιδιωμάτων Του, της αδιάλειπτης αγάπης, της ζωής, της χάριτος, τού φωτός, των δυνάμεων και των πράξεων, διά των όποιων Αυτός αποκαλύπτεται. Πέραν όμως της εμπειρίας μας, υπάρχει ή ουσία τού Θεού, τήν όποια δεν θά γνωρίσουμε ποτέ.


Έτσι, υπό μία έννοια γνωρίζουμε τον Θεό ή, ακριβέστερα, αρχίζουμε να γνωρίζουμε τον Θεό. Υπό άλλη έννοια δεν γνωρίζουμε τον Θεό ούτε θά τον γνωρίσουμε ποτέ. Αυτό το φαινόμενο είναι κατανοητό σε ανθρώπινο επίπεδο, όταν σκεφτόμαστε τούς αγαπημένους μας- γιά παράδειγμα, τήν σύζυγό μου Μπόννι. Γνωρίζω τήν συμπεριφορά της, τήν εμφάνισή της, τον λόγο και τις πράξεις, αλλά, επίσης, τήν γνωρίζω σε βαθύτερο επίπεδο, ως άτομο. Γνωρίζω κάτι από τήν εσωτερική της ύπαρξη. Πώς; 


Μέσω της αγάπης της γιά εμένα, των πράξεών της, τού λόγου, της εμφάνισης και των γνωρισμάτων της. Παρά ταύτα, υπάρχει κάτι αρκετό από αυτήν πού δεν γνωρίζω ούτε θά γνωρίσω ποτέ.
Αυτό είναι ανάλογο με τήν εν Θεώ ζωή μας. Γνωρίζουμε τον Θεό, διότι 


Αυτός μάς αγαπά και έχει αποκαλυφθεί σε εμάς, και παρ’ όλα αυτά, σε άλλο επίπεδο δεν Τον γνωρίζουμε. Αυτή ή ορθόδοξη αντίληψη μάς βοηθά να είμαστε ταπεινοί, και εξηγεί από ποιά πνευματική στάση οι ορθόδοξοι αρνούνται ανάλογες διατυπώσεις, όπως «γνωρίζω τον Θεό, και εσύ μπορείς να Τον γνωρίσεις,  επίσης» και «εάν δεν γνωρίζεις τον Θεό, θά πας στην κόλαση».


Αυτή ή ορθόδοξη επιφυλακτικότητα υφίσταται, λόγω της ατελούς γνώσης μας για τον Θεό, και εξηγεί γιατί οι ετερόδοξοι φανατικοί χριστιανοί συχνά φαίνονται αλαζονικοί κα ι υπερήφανοι στους ορθοδόξους. Δεν είναι επειδή δεν πιστεύουμε ότι μπορούμε να έχουμε μία αυθεντική σχέση, ένωση και κοινωνία με τον Χριστό, αλλά επειδή ή έκφραση, «γνωρίζω τον Θεό», είναι αυθάδης, προσποιούμενη ένα βάθος γνώσης το όποιο παραμένει πάντα απρόσιτο γιά εμάς. Αύτή ή εξήγηση τείνει να υποβαθμίζει τήν έννοια τού μυστηρίου και της άποφατικότητα τού Θεού.


ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΈΧΕΙ ΚΕΝΩΘΕΙ. Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟΥΔΑΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ BERNSTEIN JAMES




ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΈΧΕΙ ΚΕΝΩΘΕΙ.



Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗΣ με την δοξασμένη ανθρώπινη φύση του Χριστού είναι μέσω της ασκητικής προσπάθειας, ή οποία μάς απαλλάσσει από την αμαρτία, την εγωπάθεια. τον εγωκεντρισμό, την αυταρέσκεια, και γενικά τα πάθη πού μάς διαφθείρουν, καθιστώντας μας έτσι ελεύθερους ώστε να αγαπήσουμε. Αύτη ή προσπάθεια περιλαμβάνει προσευχή, νηστεία, αυταπάρνηση, πράξεις φιλανθρωπίας, διηνεκή αγώνα, δοκιμασίες, πόνο, θλίψη, εγκατάλειψη, ταπείνωση, και περισσότερο από όλα θυσιαστική αγάπη.



Ό ασκητισμός συχνά αποκαλείται «έργα» από τούς ετερόδοξους χριστιανούς, αλλά γιά τούς ορθοδόξους είναι κάτι περισσότερο από έργα ή καλές πράξεις. Περιλαμβάνει την προσπάθεια με την οποία αδειάζουμε τούς εαυτούς μας από αμαρτωλές επιδημίες. σκέψεις, πάθη, συνήθειες, προσκολλήσεις, εθισμούς και αμαρτίες. μέσω του ασκητικού αγώνα, προκειμένου να δεχτούμε και να γεμίσουμε από το Πνεύμα του Θεού. Ό ασκητισμός και ή συμμετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας συμπληρώνει το ένα το άλλο. Κατά μία έννοια ό ασκητισμός συμπεριλαμβάνεται στα μυστήρια της Εκκλησίας. Το μυστήριο της Εξομολόγησης προϋποθέτει επιδίωξη της αγωνιστικής ασκητικής ζωής, καθώς επίσης και την μαρτυρική ζωή της θυσιαστικής αγάπης. Ένας σύγχρονος ιδεολόγος, ό μητροπολίτης Ιερόθεος Βλάχος, τονίζει:




Ή θεραπεία και θέωση τού ανθρώπου επιτυγχάνεται, αφενός μεν με τα μυστήρια της Εκκλησίας, και αφετέρου με την ασκητική ζωή, σύμφωνα με την όποια ζούμε στην Εκκλησία. Θέλω ειδικότερα να υπογραμμίσω ότι όλοι οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας διδάσκουν ότι ή σωτηρία του ανθρώπου είναι ένα συνδυασμός των άγιων μυστηρίων και τού ασκητισμού. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τα μυστήρια χωρίς τον ασκητισμό εν Χριστώ, και δεν μπορούμε να βιώσουμε μία πραγματική ασκητική ζωή, χωρίς τα μυστήρια στήν Εκκλησία [...]. Στις μέρες μας πολλά λέγονται γιά τα μυστήρια της Εκκλησίας, και δίδεται μεγάλη έμφαση στήν ευχαριστιακή ζωή. Αυτό είναι πολύ καλό. Ωστόσο, δυστυχώς ή ασκητική παράδοση της Εκκλησίας παραβλέπεται .

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ. Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟΥΔΑΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ BERNSTEIN JAMES





ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ.


ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ μπόρεσα να αντιληφθώ την έννοια της θέωσης, ή εκείνο πού μου άρεσε. να αποκαλώ μεταμόρφωση. Κεντρικό δέμα στην ορθόδοξη θεώρηση γιά την θέωση είναι ή έννοια της υποστατικής ένωσης. Ή λέξη υποστατική προέρχεται από την ελληνική λέξη υπόστασης, πού σημαίνει πρόσωπο. Έτσι, υποστατική ένωση σημαίνει προσωπικέ ένωση. Στον’ Ιησού, ή θεία και ή ανθρώπινη φύση είναι ενωμένες στο Πρόσωπο του Χριστού, του προϋπάρχοντος και αιωνίου Υιού και Λόγου του Θεού, του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος Οι δύο φύσεις είναι ενωμένες στο Πρόσωπο του Χριστού, άλλα αυτό δεν καταλήγει σε σύγχυση ή μείξη των δύο φύσεων. Και οι δύο φύσεις διατηρούν τήν μοναδικότητα τους. Αυτές οι έννοιες διασαφηνίστηκαν κατά τήν διάρκεια των Οικουμενικών Συνόδων  της αρχαίας Εκκλησίας.


Μου έγινε σαφές ότι ή συμμετοχή στήν δοξασμένη ανθρώπινη φύση του Χριστού, όπως Αυτός αναστήθηκε εκ νεκρών, άνελήφθει εις τούς ουρανούς, και εκάθησε εκ δεξιών του Θεού Πατρός, είναι κάτι περισσότερο από μίμηση του Ιησού και της ζωής Του. Δεν είναι απλώς ένα θέμα πεποίθησης, πίστης, δικαίωσης, καθαγιασμού ή μία προσωπική σχέση με τον  Ιησού. Είναι κάτι περισσότερο από αυτό πού οι προτεστάντες ονομάζουν θεσιακή αλήθεια. Τα συμπεριλαμβάνει αυτά, αλλά είναι κάτι περισσότερο.



Μετά τήν Ανάστασή Του, ό Ιησούς άνελήφθη στους ουρανούς με την ίδια ανθρώπινη φύση πού είχε, όταν ήταν στην γη, με την διαφορά ότι τώρα αύτη ήταν δοξασμένη. Όντας δοξασμένη ή ανθρώπινη φύση Του δεν ήταν φθαρτή και θνητή, όπως είναι τώρα τα σώματά μας. Δεν άνελήφθη στους ουρανούς μόνο το σώμα Του, άλλα ολόκληρη ή ανθρώπινη φύση Του, ή οποία περιλαμβάνει τον ανθρώπινο νου Του και την θέληση Του. Αυτή ή δοξασμένη ανθρώπινη φύση τού Χριστού, καθώς ήταν ενωμένη με την θεία, θεώθηκε και διαποτίστηκε από την δύναμη της θείας φύσης Του. Το να συμμετάσχει κανείς στην δοξασμένη ανθρώπινη φύση τού Χριστού, σημαίνει το να βρίσκεται σε ενότητα και κοινωνία με αύτήν: να λάβει την δοξασμένη ανθρώπινη φύση Του μέσα στην δική του. Οι ορθόδοξοι κατανοούν ότι, όταν μεταλαμβάνουμε την Θεία Κοινωνία, ή δοξασμένη ανθρώπινη φύση τού Χριστού πού είναι άσύγχυτα ενωμένη με την θεία και είναι διαποτισμένη με την δύναμή Του, εισέρχεται και αφομοιώνεται μέσα στην ύπαρξή μας.



Οι πρώτοι χριστιανοί χρησιμοποίησαν την παρομοίωση τού σιδήρου πού μπαίνει στην φωτιά, γιά να εξηγήσουν την θέωση. Όταν ένα ξίφος σιδερένιο ρίχνεται μέσα στην φωτιά, παίρνει μεν τα χαρακτηριστικά της φωτιάς, δηλαδή την θερμότητα και την λάμψη, όμως δεν γίνεται φωτιά. Ό σίδηρος αντιπροσωπεύει την ανθρώπινη φύση τού Χριστού, και ή φωτιά φανερώνει την θεία Του φύση. Ή θεία φύση διαπερνά την ανθρώπινη φύση τού Χριστού, ακριβώς όπως ή φωτιά διαπερνά τον σίδηρο, δίνοντας ενέργεια σε αυτόν. Αύτη είναι ίσως ή πιο αντιπροσωπευτική εικόνα, γιά να αποδοθεί ή σχέση μεταξύ των δύο φύσεων τού Χριστού.




Εάν το είναι μας θεωρηθεί ως ένα ξίφος -και στις περισσότερες περιπτώσεις ένα πολύ ψυχρό ξίφος-αύτο θερμαίνεται μόνο όταν έλθει σε επαφή με τήν ανθρώπινη φύση τού Χριστού. Τότε Εκείνος μοιράζεται τήν θεία ζωή και τήν ενέργεια Του με εμάς, θερμαίνοντας το είναι μας, έτσι ώστε με τον καιρό να μπορεί να αστράφτει όπως το δικό Του. Ή Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει ότι  αυτή ή ένωση και ή κοινωνία με την ανθρώπινη φύση Του λαμβάνει χώρα με δύο τρόπους: ό πρώτος είναι μετέχοντας στην λατρευτική ζωή της Ορθοδόξου Έκκλησίας, και κατά κύριο λόγο στα μυστήρια του Αγίου Βαπτίσματος, της Εξομολόγησης και της Θείας Κοινωνίας. Όπως διδασκόμαστε, όταν συμμετέχουμε στο μυστήριο της Θείας Κοινωνίας, δεν προσλαμβάνουμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού στο στομάχι μας. Προσλαμβάνουμε, την δοξασμένη ανθρώπινη φύση του Χριστού, πού είναι διαποτισμένη από την θεία ενέργεια, από την χάρι και την φλόγα του Πνεύματος του Θεού, στην καρδιά και σε ολόκληρη την ύπαρξή μας.