Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΔΎΝΑΜΗ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΎ.

ΑΡΘΡΑ ΜΕΛΕΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΈΣ. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΠΌ ΠΟΥ ΠΆΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

Ἄν θές νά κάνεις τό Θεό νά γελάσει, πέστου τά σχέδια σου, λένε οἱ Ρῶσοι...

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ

Ο ΣΗΜΕΡΙΝΌΣ ΜΑΘΗΤΗΣ.

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΟΝΕΒΙΤΣ ΡΩΣΙΑΣ.



ΚΑΠΟΙΟ ἔτος πέρασα μερικὲς ἑβδομάδες στὸ Κόνεβιτς, εὑρισκόμενο  στὸν ἄπω βορρᾶ, ζώντας σὰν ἕνας ἐρημίτης σὲ καλύβα στὸ δάσος. Ἦταν στὰ τέλη τοῦ Ἰουλίου. Οἱ ἡμέρες ἦταν θερμὲς καὶ ἡλιόλουστες. Δάσος καὶ λίμνη, λίμνη καὶ δάσος. Ἡ Μονὴ ἐκεῖ ἦταν μικρή, οἱ Μοναχοὶ λίγοι καὶ ἡλικιωμένοι. Μεταξύ τους ὑπῆρχαν Μοναχοὶ ὑψηλῆς πνευματικότητος. Ἀπὸ αὐτοὺς ἐνθυμοῦμαι καλύτερα τὸν π. Δωρόθεο.


Κάποτε τὸν ἐρώτησα:
«Πῶς νὰ ἀποκτήσουμε πνευματικὴ εἰρήνη;».
«Πρέπει νὰ ἀποκτήσουμε ἡσυχία», ἀπάντησε χαμογελώντας.


«Τί σημαίνει νὰ ἀποκτήσουμε ἡσυχία;», ἐρώτησα.

«Σημαίνει τοῦτο· ὅταν ἤμουν νέος Δόκιμος στὴν Μονὴ Βαλαάμ, Γέροντάς μου, τὸν ὁποῖον ὑπηρετοῦσα, μοῦ εἶπε κάποτε: “Δημήτρη, θὰ εἶναι δύσκολο γιὰ σένα νὰ ἀποκτήσης ἡσυχία. χαρακτῆρας σου εἶναι εὔθυμος καὶ πολὺ ζωντανός. Καὶ ἄν δὲν ἀποκτήσης ἡσυχία, δὲν θὰ ἀποκτήσης καθαρὴ προσευχὴ καὶ Μοναχισμός σου θὰ ἀποβῆ μάταιος”.


 Καὶ τὸν ἐρώτησα τότε αὐτὸ ποὺ σεῖς μὲ ἐρωτᾶτε τώρα: “Τί σημαίνει νὰ ἀποκτήσω ἡσυχία;”.

Γέροντας μοῦ εἶπε: “Αὐτὸ εἶναι πολὺ ἁπλό. Τώρα εἶναι καλοκαίρι καὶ σὺ σίγουρα περιμένεις νὰ ἔλθη τὸ φθινόπωρο, ὁπότε θὰ ἔχη λιγότερη δουλειὰ στὰ χωράφια”. “Αὐτὸ εἶναι ἀλήθεια, πατερούλη”, εἶπα. “Ὅταν ὅμως ἔλθη τὸ φθινόπωρο, τότε σὺ θὰ
ἀρχίσης νὰ περιμένης μὲ ἀνυπομονησία
νὰ ἔλθη ὁ χειμώνας, ὁ πρῶτος περίπατος στὸ χιόνι, οἱ Ἑορτές, καὶ ὅταν φθάσουν αὐτές, σὺ θὰ περιμένης γιὰ τὸ Πάσχα, τὴν Φωτοφόρο Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ”.


“Ἀλήθεια, ἔτσι εἶναι, πάτερ”, εἶπα πάλι.

“Τώρα εἶσαι Δόκιμος, ἀλλὰ σίγουρα περιμένεις νὰ ἔλθη ὁ καιρὸς ποὺ θὰ γίνης
Μοναχός, ἔτσι δὲν εἶναι;”. “Ναί, πάτερ”!

Τότε ὅμως, φτωχὴ ψυχή, θὰ περιμένης μὲ ἀνυπομονησία γιὰ τὸ Μέγα Σχῆμα καὶ μετὰ γιὰ χειροτονία Ἱερομονάχου.
Λοιπόν, αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν θὰ ἔχης ἀποκτήση ἡσυχία. Ὅταν ὅμως βρίσκης ὅτι εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο εἴτε εἶναι ἄνοιξις εἴτε φθινόπωρο, χειμῶνας ἤ καλοκαίρι, Χριστούγεννα ἤ Πάσχα, εἴτε εἶσαι Δόκιμος εἴτε Μεγαλόσχημος, καὶ ὅταν ζῆς τὴν παροῦσα ἡμέρα κατὰ τὸ ῾ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία ἑαυτῆς’ καὶ δὲν ὀνειρεύεσαι
οὔτε περιμένεις τίποτε, ἀλλὰ παραδίδεσαι ἐντελῶς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τότε θὰ ἀποκτήσης ἡσυχία”.


Πέρασαν πολλὰ χρόνια, ἔλαβα τὸν Μανδύα, ἔλαβα τὴν Ἱερωσύνη, καὶ πάλι περίμενα γιὰ κάτι. Μὲ τοποθέτησαν στὴν θέσι τοῦ βοηθοῦ μαγείρου. Δὲν τὸ ἤθελα αὐτό, ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ ὑποταχθῶ. Λοιπόν, τελικὰ μᾶς ἔστειλαν ἐδῶ [στὸ Κόνεβιτς], καὶ ἦλθα εὐχαρίστως, ἐνῶ ἄλλοι ἔκλαιγαν. Κάθετι εἶναι θέλημα Θεοῦ. Ἄν δεχθῆς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ
γαλήνια καὶ μὲ ἀγάπη, καὶ δὲν ἀναμένης νὰ ἐκπληρωθοῦν οἱ φαντασίες σου, θὰ ἀποκτήσης ἡσυχία. Ὅμως εἶσαι ἀκόμη μακρυὰ ἀπὸ αὐτό, Σέργιε Νικολάεβιτς.
Ἀκόμη ζητεῖς τὰ δικά σου. Ὅμως, χωρὶς τὴν ἀπόκτησι ἡσυχίας, δὲν κατορθώνεται ἡ καθαρὴ προσευχή»!

«Πέστε μου, πατέρα Δωρόθεε, τί εἶναι καθαρὴ προσευχή»;

«Εἶναι προσευχὴ χωρὶς σκέψεις, ὅταν νοῦς δὲν περιπλανιέται, προσευχὴ δὲν διασπᾶται καὶ καρδιά σου εἶναι ξύπνια, δηλαδὴ αἰσθάνεται φόβο καὶ κατά­
νυξι. Ὅταν προσεύχεσαι μόνο μὲ τὰ χεί­
λη σου, ἐνῶ οἱ σκέψεις σου εἶναι μακριά,
τότε αὐτὸ δὲν εἶναι προσευχή».«Καὶ πῶς κάποιος ἀποκτᾶ καθαρὴ προσευχή»;
«Μὲ σκληρὴ ἐργασία, βέβαια. Ἔχεις ἀκούσει γιὰ τὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ»;
«Ναί, ἔχω».
«Ἔχεις προσπαθήσει νὰ τὴν ἐφαρμόσης»;
«Ἔχω προσπαθήσει».
«Καὶ πῆγε καλά»;
«Πτωχά».
«Μὴ ἀπελπίζεσαι. Ἐπαναλάμβανέ την συνεχῶς στὸν
ἑαυτό σου καὶ θὰ ἔλθη στὸν καιρό της».
«Πῶς κάποιος γνωρίζει ὅτι ἔχει ἀποκτήσει τὴν καθαρὴ
προσευχή»;
Ὁ π. Δωρόθεος μὲ κοίταξε ἐρευνητικὰ καὶ ἐρώτησε: «Ἔχεις ἀκούσει γιὰ τὸν Μολδαβὸ στάρετς»;
«Ὄχι».
«Ὁ Μοναχὸς Παρθένιος γράφει γι’ αὐτὸν στὰ Ταξίδια του. Ἔχεις διαβάσει τὸ ἔργο αὐτό»;
«Ὄχι».
«Διάβασέ το. Εἶναι πολὺ διδακτικὸ καὶ χρήσιμο. Κάποτε ὁ Παρθένιος τὸν ἐρώτησε σχετικὰ μὲ τὴν καθαρὴ προσευ­
χή. Ὁ Στάρετς Ἰωάννης ἀπάντησε ὅτι ὅταν ἄρχισε νὰ ἐφαρμόζη τὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ ἔπρεπε νὰ βιάση πολὺ τὸν ἑαυτό του ἀρχικά, ἀλλὰ κατόπιν ἔγινε ὅλο καὶ
εὐκολότερη. Τελικὰ ἡ εὐχὴ τὸν κατέλαβε καὶ ἄρχισε νὰ κυλάη μέσα του σὰν ποταμός. Ἡ προσευχὴ ἄρχισε νὰ κινῆται ἀφ’ ἑαυτῆς· κελάρυζε καὶ γουργούριζε καὶ ἄγγιζε τὴν καρδιά. Τότε, ἄρχισε νὰ ἀπομονώνεται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, πῆγε σὲ ἕνα μικρὸ ἐρημητήριο, ἔπαυσε
νὰ δέχεται ἐπισκέψεις γενικὰ καὶ ὄχι μόνον ἀπὸ λαϊκὲς γυναῖκες, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ λαϊκοὺς ἄνδρες, καὶ Μοναχοὺς σπάνια.
Καὶ ἐκεῖ τοῦ ἦλθε μία ἀκατανίκητη ὤθησι
νὰ προσεύχεται. Ὅταν ὁ Παρθένιος ἐρώτησε τὸν Στάρετς:

“Τί εἶναι αὐτὴ ἡ ἀκατανίκητη προσευχή;”, ὁ π. Ἰωάννης
ἀπάντησε: “Αὐτὸ εἶναι ἀκατανίκητη προ­σευχή. Ἐγείρομαι νὰ προσευχηθῶ μέχρι τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἡλίου καὶ ὅταν ἔρχομαι στὶς αἰσθήσεις μου, ὁ ἥλιος εἶναι ἤδη ψηλὰ στὸν οὐρανὸ καὶ οὔτε κἄν τὸ εἶχα παρατηρήσει”. Αὐτὸ εἶναι καθαρὴ προσευχή».
«Πέστε μου, π. Δωρόθεε, πόσο ἀναγκαία εἶναι ἡ καθαρὴ προσευχὴ γιὰ μία δραστήρια ζωή, γιὰ παράδειγμα, στὴν ἱεραποστολικὴ ἐργασία»;

«Εἶναι πολὺ χρήσιμη. Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος ἀναλαμβάνη νὰ ἐπιτελῆ τὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ, τότε γίνεται, ἄς ποῦμε,
σὰν τὸ ἀνθισμένο δένδρο τῆς φλαμουριᾶς. Ὅταν δὲν ὑπάρ­
χουν ἄνθη στὴν φλαμουριά, τότε οἱ μέλισσες δὲν πηγαίνουν. Ὅταν ὅμως ἡ φλαμουριὰ ἀρχίζη νὰ ἀνθίζη, τότε τὸ ἄρωμα τῶν ἀνθέων της ἑλκύει μέλισσες ἀπὸ παντοῦ. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ ἕναν ἀσκητή, ὁ ὁποῖος ἀρχίζει νὰ σταθεροποιῆται στὴν Προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ. Τὸ ἄρωμα τῆς προσευχῆς, οἱ ἀρετὲς ποὺ αὐτὴ παράγει, ἑλκύουν ἀπὸ παντοῦ καλοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι
ἀναζητοῦν τὴν γνῶσι. Αὐτὸν ποὺ ζῆ ἐν Χριστῷ, αὐτὸν ὁ Θεὸς τὸν βαστάζει στὶς χεῖρες Του. Δὲν χρειάζεται νὰ στενοχωριέται γιὰ τίποτε. Ἀπὸ κάθε μέρος καλοὶ ἄνθρωποι συρρέουν σὲ αὐτὸν καὶ τὸν προστατεύουν σὰν τὴν κόρη τῶν ὀφθαλμῶν τους. Αὐτὸς ποὺ ἀγωνίζεται στὴν ἐφαρμογὴ τῆς ἀληθινῆς προσευχῆς  βρίσκει εἰρήνη ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ Κυρίου.


Καὶ δὲν ἔχει φροντίδες. Ὅλα ἔρχονται αὐτόματα».
«Ἔρχονται θλίψεις»;

«Βεβαίως καὶ ἔρχονται, ἀλλὰ καὶ αὐτὲς ἐπίσης μεταβάλλονται σὲ χαρά. Ἐν τούτοις, δὲν εἶσαι σὲ θέσι νὰ τὸ καταλάβης αὐτὸ ἀκόμη. Σὲ ὑπερβαίνει. Ἀλλὰ θὰ
ἔλθη στὸν καιρό του».

«Πέστε μου, π. Δωρόθεε, δύναται κάποιος νὰ σωθῆ στὸν κόσμο»;

«Καὶ γιατί αὐτὸ νὰ εἶναι ἀδύνατο; Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐντὸς ἡμῶν, ὅταν προσπίπτουμε στὴν καρδιά μας
ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ προσφέρουμε τὸ γλυκύοσμο θυμίαμα τῆς καθαρῆς προσευχῆς. Ἔχεις διαβάσει τὶς Περι­ πέτειες ἑνὸς Προσκυνητοῦ»;
«Μάλιστα, τὸ ἔχω διαβάσει».

«Λοιπόν, δύνασαι νὰ πράξης ἀνάλογα.

Νεμίτοβ-Ὀρλόβσκυ ἦταν ἕνας πλούσιος ἔμπορος, ὅμως κατέπληξε τὸν Γέροντα Μακάριο τῆς Ὄπτινα μὲ τὴν προσευχητικότητά του. Ἀλλὰ πρέπει νὰ εἰπῶ ὅτι ὅταν ἐπέστρεψε στὸν οἶκο του, ἔγινε ἕνας ἔγκλειστος. Διότι ὅταν κάποιος ἀρχίση νὰ ζῆ μὲ τὸν Θεὸ καὶ δῆ τὴν μεγαλοσύνη τοῦ πνευματικοῦ κόσμου, εἶναι δύσκολο νὰ παραμείνη στὸν κόσμο. Ὅπως ἕνας ἀετὸς ποὺ διασχίζει τὰ ὕψη δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθῆ μὲ μιὰ κόττα ποὺ πηγαινο­
έρχεται βιαστικὰ στὸν πεζόδρομο».

Καθόμασταν σὲ ἕνα παγκάκι στὴν ὄχθη τῆς ἥσυχης λίμνης. Λευκὰ ἀραιὰ σύννεφα ταξίδευαν στὸν γαλανὸ οὐρανό. Ὁ ἥλιος βασίλευε. Οἱ κορμοὶ τῶν ὑψηλῶν ἐλάτων ἔλαμπαν σὰν ἀναμμένες λαμπάδες στὶς ἀκτῖνες τοῦ ἡλιοβασιλέματος. Ἡ λίμνη, ὁλόχρυση, ἦταν σὰν γυάλινη, περιβαλλόμενη ἀπὸ τὸ πράσινο τοῦ δάσους. Παντοῦβασίλευε ἡ ἡσυχία τοῦ ἄπω βορρᾶ.
«Κι ἔτσι, φίλε μου», τόνισε ὁ π. Δωρόθεος, «ὅταν ἡ καρδιά σου γίνη σὰν αὐτὸ τὸ ἀπόγευμα, τόσο ἥρεμη καὶ εἰρηνική, τότε πάνω της θὰ λάμψη τὸ φῶς τοῦ ἄδυτου ἥλιου καὶ θὰ καταλάβης ἐκ πείρας τὶ εἶναι ἡ καθαρὴ προσευχή».

«Πέστε μου, π. Δωρόθεε», τὸν ἐρώτησα ἀφοῦ πέρασε λίγος χρόνος, «πῶς θὰ βροῦμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ σχετικὰ μὲ ἐμᾶς»;
«Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς λέγουν, ὅτι οἱ περιστάσεις τῆς ζωῆς μᾶς τὸ δείχνουν αὐτό· καὶ μὲ πίστι μποροῦμε νὰ
ἐρωτήσουμε κάποιον Γέροντα ἤ κάποιον σοφὸ ἄνθρωπο, καὶ κατόπιν νὰ ἀκολουθήσουμε τὶς κλίσεις τῆς καρδιᾶς μας. Προσεύχου τρεῖς φορὲς στὸν Κύριο νὰ σοῦ δείξη τὸ θέλημά Του, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Σωτῆρας προσευχήθηκε στὸν
κῆπο τῆς Γεθσημανῆς, καὶ ὅπου κλίνει ἡ καρδιά, πήγαινε πρὸς τὰ ἐκεῖ».

(*) Μετάφρασις ἀπὸ τὰ ἀγγλικά: “Orthodox
Life”, No 4/1989, pp. 38-40: “Upon the
Heights of the Spirit – Doers of the Jesus
Prayer in Monasteries and in the World (Private
Memoirs and Encounters) by Sergei Bolshakoff
– Hieromonk Dorotheus of Konevits”.

Ο ΓΕΡΩΝ ΑΡΚΑΔΙΟΣ. ΤΗΣ ΜΟΝΗ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΡΩΣΙΑ.



O πατέρας Ἀρκάδιος στεκόταν στὸ μπαλκόνι τοῦ κελλιοῦ του, ταΐζοντας τὰ περιστέρια. Ἦταν ἕνας ὡραῖος, ὑψηλὸς ἄνδρας στὰ πενήντα του. Ὁ π. Ἀρκάδιος ἦταν πάντα καλωσυνάτος καὶ πολὺ φιλικός.


«Πέστε μου, π. Ἀρκάδιε, πῶς γίνεται καὶ εἶσθε πάντα σὲ μία τέτοια καλὴ ψυχικὴ κατάστασι;».


Ὁ π. Ἀρκάδιος ἀπάντησε μὲ χαμόγελο: «Καὶ γιατί νὰ μὴν εἶμαι καλά;
Ἔχω καλὴ ὑγεία, μὲ φαγητό, ροῦχα καὶ παπούτσια στὰ πόδια μου. Ζῶ σὲ ἕνα ὡραῖο κελλί. Ὑπηρετῶ στὸν Ναὸ σὰν Διάκονος. Ἐργάζομαι ὡς ξυλουργὸς στὸ ἐργαστήριο τῆς Μονῆς [τῶν Σπηλαίων στὴν Ρωσία], διαβάζω κάποια πολὺ διαφωτιστικὰ καὶ ὠφέλημα βιβλία καὶ ἀσκῶ τὴν προσευχή. Τί περισσότερο χρειάζεται; Σύμφωνα μὲ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, αὐτοὶ ποὺ ἐπιθυμοῦν περισσότερα ἐκθέτουν τοὺς ἑαυτούς τους σὲ πολλὴ λύπη καὶ πόνο καὶ πολλὲς θλίψεις καὶ πάθη. Εἶναι δοῦλοι κάποτε τῆς φιλοκτημοσύνης, ἄλλοτε τῆς ἐκδικήσεως, ἄλλοτε τῶν σαρκικῶν παθῶν, κάποτε τῆς φιλαρχίας.


Ὅταν δὲν μποροῦν νὰ ἀποκτήσουν τὰ ἀντικείμενα τοῦ πόθου τους, γίνονται μίζεροι, ἀγενεῖς καὶ νευρικοί. Ἀκόμη κι ἄν πετύχουν τοὺς σκοπούς τους, στενοχωροῦνται καὶ εἶναι ἀνήσυχοι μὴν χάσουν ὅσα ἀπέκτησαν. Κι ἔτσι, εἶναι δυστυχεῖς. Σύ, Σέργιε Νικολάεβιτς, ἄν ἐπιθυμῆς νὰ διατηρήσης τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς, ζῆσε ἁπλά, χωρὶς δολοπλοκίες, καὶ κάθετι θὰ πάη καλά. Ὁ [ὅσιος] π. Ἀμβρόσιος τῆς Ὄπτινα ἔλεγε συχνά, ζῆσε ἁπλά, καὶ θὰ ζήσης μέχρι τὰ ἑκατό σου χρόνια».
«Εἶναι πιθανὸν σὲ ἕνα Μοναστήρι· ὅμως τί ἰσχύει γιὰ τὸν κόσμο;».


«Ὁ [ὅσιος] π. Ἀμβρόσιος πρόσθετε, ὅτι κάποιος μπορεῖ νὰ ζῆ στὸν κόσμο, ἀλλὰ μὲ τρόπο κρυφό, χωρὶς νὰ κάνη τὸν ἑαυτό του γνωστό».
«Ὅμως, ὅταν ἁμαρτάνουμε τί πρέπει νὰ κάνουμε;».


«Εἶναι ἁπλό, Σέργιε Νικολάεβιτς.


Ὑπάρχει ἕνα ρητὸ ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐρήμου σχετικὰ μὲ αὐτό. Μία ἡμέρα ἕνας νέος Μοναχὸς πῆγε νὰ δῆ ἕναν  Γέροντα καὶ τοῦ εἶπε, Τί νὰ κάνω Πάτερ ποὺ πέφτω συνεχῶς στὴν ἴδια ἁμαρτία; Ὁ Γέροντας τοῦ ἀπήντησε, ὅτι ἄν πέφτης στὴν ἴδια ἁμαρτία νὰ ἐγείρεσαι καὶ αὐτὸ νὰ τὸ κάνης συνεχῶς. Καὶ ἄν πέσω πάλι; Τότε, νὰ ἐγείρεσαι καὶ νὰ μετανοῆς γιὰ τὴν ἁμαρτία σου πάλι. Μέχρι πότε; Μέχρι τὸν θάνατο (πρβλ. Ματθ. 18: 22). Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστικό, Σέργιε Νικολάεβιτς, γιὰ νὰ ζήσης εἰρηνικά. Δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἄνθρωπος στὸν κόσμο χωρὶς ἁμαρτία. Ὁ Ἀπόστολος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος γράφει ἐπίσης περὶ τούτου. Ἀλλὰ γιὰ κάθε ἁμάρτημα ὑπάρχει μετάνοια. Αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ μετάνοια μᾶς σώζει συνεχῶς, κατὰ πρῶτον, ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια καὶ ἀπὸ τὴν ἀλαζονεία, καὶ κατὰ δεύτερον, ἀπὸ τὴν ἀπελπισία».

«Ὑποθέτω π. Ἀρκάδιε ὅτι, Προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἰδιαίτερα κατάλληλη σὲ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις.


Ἐπαναλαμβάνουμε συνεχῶς τό, Κύριε, ἐλέησόν με!».
«Εἶναι ἀλήθεια, ἀδελφέ μου Σέργιε. Ἁμαρτάνουμε ὄχι μόνον κάθε ὥρα, ἀλλὰ κάθε λεπτό, μὲ λόγια, πράξεις καὶ μὲ σκέψεις. Εὔκολα ἀποδεχόμαστε κάποιες προτάσεις (προκλήσεις), δηλαδὴ μάταιες σκέψεις, ἀμφίβολες, ἀκάθαρτες ἤ βλάσφημες σκέψεις· τὶς ἐξετάζουμε ἀπ’ ὅλες τὶς πλευρές.


Συχνά, συμφωνοῦμε μ’ αὐτὲς καὶ ἄν δὲν πέφτουμε ἄμεσα στὴν ἁμαρτία, εἶναι διότι ἁπλῶς δὲν ἔχουμε ἕτοιμη τὴν κατάλληλη εὐκαιρία. Ἡ Προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ συνιστᾶται πάρα πολὺ σὲ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις. Ἄν κάποια βλάσφημη σκέψι ἐγερθῆ στὸ μυαλό σου, ἤ ἄν ἔχης κάποια σαρκικὴ ἐπιθυμία, ἤ ἄν θὰ ἤθελες νὰ πῆς κάτι δυσάρεστο στὸν γείτονά σου, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ τὸν κτυπήσης, στρέψου ἀμέσως στὴν Προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ. Λέγε την μεχαμηλὴ φωνὴ ἤ νοερά, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν!




»Λέγε την ἀργά, μὲ προσοχὴ καὶ συγκέντρωσι, καὶ οἱ ἄσχημες σκέψεις θὰ σὲ ἀφήσουν. Ἄν συμβῆ νὰ δεχθῆς αὐτὲς τὶς σκέψεις καὶ νὰ πέσης, μὴν ἀπελπίζεσαι, ἀλλὰ συνέχισε νὰ ἐπαναλαμβάνης τὴν ἴδια προσευχή. Σύντομα θὰ εἰρηνεύσης στὸ πνεῦμα. Πρὶν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, οἱ δαίμονες παρουσιάζουν τὸν Θεὸ σὲ μᾶς νὰ εἶναι ἐλεήμων καὶ συγχωρητικὸς τῶν πάντων. Μέχρι ποὺ προτείνουν, γιὰ παράδειγμα, ὅτι ἄν ἕνας ἄνθρωπος νέος καὶ δυνατὸς πέση κάποτε σὲ σαρκικὸ ἁμάρτημα, ὁ Θεὸς θὰ τὸν συγχωρήση εὔκολα. Εἶναι φυσικό. Ὅμως μετὰ τὴν ἁμαρτία, οἱ δαίμονες παρασταίνουν τὸν Θεὸ σὲ μᾶς σὰν ἕναν αὐστηρὸ κριτή, χωρὶς ἔλεος, ὥστε νὰ μᾶς φέρουν σὲ ἀπελπισία. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὠθοῦν κάποιους σχολαστικοὺς ἀνθρώπους στὴν τρέλλα ἤ ἀκόμη καὶ στὴν αὐτοκτονία.
Ἀντιθέτως, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ζητεῖ συνεχῶς συγχώρησι ἀπὸ τὸν Θεὸ παραμένει ταπεινὸς καὶ εἰρηνικός. Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Μεγάλος εἶδε κάποτε τὴν γῆ καλυμμένη μὲ διαβολικὲς παγίδες καὶ βρόχους. Τρομαγμένος, ἐρώτησε τὸν Θεό, πῶς κάποιος θὰ ἠδύνατο νὰ σωθῆ! Καὶ ἔλαβε τὴν ἀπάντησι, μέσῳ τῆς ταπεινώσεως. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ εἶναι τόσο σημαντικὸ νὰ ἐπαναλαμβάνουμε συνεχῶς τὴν Προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ.

Πολλοί, ἀκόμη καὶ Μοναχοί, λέγουν ὅτι ἡ [νοερὰ] προσευχὴ εἶναι πλεονασμός: ὅτι εἶναι ἀρκετὸ νὰ τελοῦμε τὶς Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὶς προσωπικές μας προσευχὲς στὸ κελλί. Ἐν τούτοις, ἄν καὶ δὲν εἴμαστε πάντοτε στὴν Ἐκκλησία ἤ στὰ κελλιά μας, οἱ πειρασμοὶ μᾶς κυνηγοῦν ὁπουδήποτε. Ἐπιπλέον, ἄν ἡ ἀνάγνωσις καὶ ἡ ψαλμωδία τῶν ὕμνων στὶς Ἀκολουθίες μποροῦσε νὰ μᾶς σώση, τότε, ὅπως ἔγραψε ὁ Στάρετς Βασίλειος τοῦ Πολιάνο-Μερούλυα, ὅλοι οἱ ἀναγνῶστες καὶ οἱ ψάλτες θὰ ἦταν ὑποδείγματα ἀρετῆς. Μποροῦμε ὅμως νὰ δοῦμε πολὺ καλὰ ὅτι αὐτὸ δὲν ἰσχύει.


Ἀκόμη καὶ ὅταν ψάλλουν πολὺ καλὰ καὶ διαβάζουν θαυμάσια, ἡ προσοχή τους ἐπικεντρώνεται στὴν ἴδια τὴν μουσικὴ καὶ τὴν ἀνάγνωσι. Τὸ νὰ ψάλλουν μουσικὰ καὶ νὰ διαβάσουν παραστατικὰ εἶναι ὁ σκοπός τους, ὄχι νὰ εἶναι προσεκτικοὶ στὰ κείμενα ποὺ ψάλλουν ἤ διαβάζουν. Βεβαίως, ὑπάρχουν ψάλτες καὶ ἀναγνῶστες, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀληθινὰ πνευματικοὶ ἄνθρωποι».



«Πέστε μου, π. Ἀρκάδιε, ποιά ζωὴ εἶναι ἡ πιὸ τέλεια; Ἡ δραστήρια ζωὴ αὐτῶν ποὺ εἶναι σὲ Κοινόβιο, ἤ ἡ καθαρὰ θεωρητικὴ ζωὴ αὐτῶν ποὺ ζοῦν σὲ Ἐρημητήρια ἤ σὲ Σκῆτες;».


«Γιὰ κάθε τρόπο ὑπάρχει ὁ χρόνος. Οἱ νέοι πρέπει νὰ ὑπάγουν σὲ Κοινόβιο γιὰ νὰ λειανθοῦν. Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι οἱ βράχοι στὴν ἀκτὴ τῆς θαλάσσης ἤ μιᾶς λίμνης ἔχουν τραχειές, κοφτερὲς πλευρὲς μέχρι ποὺ νὰ πέσουν στὸ νερό. Ἐκεῖ, συγκρουόμενοι μεταξύ τους, λειαίνονται καὶ στρογγυλεύουν σὰν μπάλες ἤ αὐγά. Τὸ Κοινόβιο δρᾶ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. 

Μᾶς διδάσκει ταπείνωσι, ὑπομονὴ καὶ ἀκτημοσύνη.
Ὅταν ἀποκτηθοῦν ὅλες αὐτὲς οἱ ἀρετές, τότε σὲ μία ὡρισμένη ἡλικία, πρὸς τὰ πενήντα, μπορεῖ κάποιος νὰ ἀποσυρθῆ στὴν ἐρημητικὴ ζωή, ἀλλὰ πρὸ αὐτοῦ πρόκειται συχνὰ γιὰ φαντασία, ματαιότητα ἤ ὑψηλὴ ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό μας, ἡ ὁποία μᾶς καθοδηγεῖ.


»Ὅμως, αὐτὸς ποὺ εἶναι ἤδη καλῶς λειασμένος καὶ ἔχει μακρὰ πεῖρα τῆς Προσευχῆς τοῦ Ἰησοῦ, μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ ἐπιδιώκη τὴν ἐρημητικὴ ζωὴ καὶ πρέπει νὰ προετοιμάζη τὸν ἑαυτό του γιὰ τὸ πέρασμα σὲ ἕναν διαφορετικὸ κόσμο, τὸν πνευματικὸ κόσμο. Διότι θὰ κρίνω τὸν ἄνθρωπο ὅπου τὸν εὕρω (πρβλ. Ἐκκλ. 11:28). Σύμφωνα μὲ τὶς Γραφές, αὐτὸς ποὺ σὰν τὶς φρόνιμες παρθένες (πρβλ. Ματθ. 25:1-13) εἶναι πάντοτε ἕτοιμος, ἔχει, μὲ τὴν Προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ, τὸ ἔλαιο στὸ κανδήλι τῆς ψυχῆς του· καὶ μεταβαίνει στὸν ἄλλο κόσμο προετοιμασμένος, ὅταν κληθῆ.


»Στὶς αἰτήσεις/δεήσεις τῆς Ἐκκλησίας προσευχόμαστε νὰ τύχουμε τέτοιου τέλους, ὅταν λέγουμε: Χριστιανὰ τὰ τέλη τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα, εἰρηνικά, καὶ καλὴν ἀπολογίαν τὴν ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ, αἰτησώμεθα. Τέτοια εἶναι ἡ Προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ. Ὅποιος τὴν ἐπιτελεῖ ὀρθῶς εἶναι πάντοτε ταπεινός, ἁπλός, γενναιόδωρος καὶ καλός. Τί περισσότερο μποροῦμε νὰ ἐπιθυμήσουμε;».


Ἦταν ἕνα ὄμορφο καλοκαιρικὸ πρωινό. Οἱ χρυσοὶ σταυροὶ τῶν λευκῶν, κόκκινων καὶ ἀνοιχτόχρωμων Ἐκκλησιῶν ἔλαμπαν στὸν γαλανὸ οὐρανό. Πουλιὰ κελαηδοῦσαν στὸ πυκνὸ φύλλωμα τῶν βορεινῶν δένδρων. Μία χαρμόσυνη εἰρήνη βασίλευε παντοῦ.


(*) Μετάφρασις ἀπὸ τὸ ἀγγλικὸ πρωτότυπο:
Upon the Heights of the Spirit – Doers of
the Jesus Prayer in Monasteries and in the
Word (Private Memoirs and Encounters) by
Sergei Bolshakoff, περιοδ. “Orthodox Life”,

No 3/1992, p. 48-50.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ.

Μαρτυρίες θαυμαστές για το αξιοφόρο ζεύγος Πέττα της κ Κατερίνας Ανδρουτσοπούλου, κατοίκου Λάρισας.





Ονομάζομαι Κατερίνα Ανδρουτσοπουλου και στις 12/08/2017 ημέρα Σάββατο με κάλεσαν ως εισηγήτρια σε ένα χωριό της Ελασσόνας για ένα σεμινάριο νέων αγροτών.


Λόγω των Αγίων ημερών στο σεμινάριο δεν παρευρέθηκε κανένας συμμετέχοντας και μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνω κάλεσα στο κινητό έναν φίλο μου ο οποίος με κάλεσε στο πατρικό του στη Δεσκάτη Γρεβενών.


Το απόγευμα κατά τις 6 μ.μ. αποφασίσαμε να πάρουμε το αυτοκίνητο και να κάνουμε βόλτα στα γύρω χωριά.
Πήραμε έναν δρόμο ο οποίος καταλήγει στη Κοζάνη. Λίγο πριν τη λίμνη στα Σερβια είδαμε μια πινακίδα στα αριστερά μας που έδειχνε προς ένα χωματόδρομο και έγραφε "Προς ιερό ναό Αγίου Χριστόφορου ".


Αποφασίσαμε να πάρουμε τον δρόμο για να επισκεφθούμε το άγνωστο εκκλησάκι. Καθ' όλη τη διαδρομή επικαλουμουν τους Άξιους Πέττα, όπως κάνω συχνά και κατά την διάρκεια κάθε ημέρας.
Πέρα από το γεγονός ότι ήταν δύσβατο ο δρόμος και δεν είχαμε αρκετά αποθέματα βενζίνης, ήταν τόσο επιβλητικό το τοπίο που ένιωθες πραγματικά κοντά στο Θεό.


Κάποια στιγμή ο φίλος μου ανησύχησε ότι θα ξεμείνομε από καύσιμα και πρότεινε να επιστρέψουμε καθώς ο δρόμος ήταν μακρύς. Ωστόσο του απάντησα με σιγουριά να προχωρήσει και να μη φοβάται.
Στην επόμενη στροφή σηκώνει το χέρι του και μου  δείχνει στον ουρανό ένα άγριο πτηνό σαν γυπαετός ο οποίος αιωρουνταν στον αέρα χωρίς να πετάει προς κάποια κατεύθυνση και παρέμενε στο ίδιο σημείο. Στην επόμενη στροφή εμφανίστηκε κι ένα δεύτερο ίδιο πτηνό το οποίο πετούσε προς το πρώτο. Ο φίλος μου χάρηκε που είδε τα δύο άγρια πουλιά εγώ όμως ήξερα ότι δεν ήταν τυχαία η εμφάνιση των πουλιών. 

Έκανα το σταυρό μου και δάκρυσα.
Ήμουν πλέον σίγουρη ότι ήταν οι Άξιοι Πέττα κοντά μας!


Να έχουμε την ευλογία του ιερέως Νικολάου Πέττα και της πρεσβυτερας του Ανθής.



Молитесь, чтобы я стал хорошим, а не о том, чтобы мне было хорошо. Преподобный Порфирий Кавсокаливит

ΚΑΛΥΜΝΟΣ 2014 . Ο φακός μας από τήν ίδια ακριβώς γωνία ''έπιασε'' τό απίστευτο μπροστά από τήν Λάρνακα του Αγίου μας Σάββα του Θαυματουργού !!!!



ΚΑΛΥΜΝΟΣ 2014 . Ο φακός μας από τήν ίδια ακριβώς γωνία ''έπιασε'' τό απίστευτο μπροστά από τήν Λάρνακα του Αγίου μας Σάββα του Θαυματουργού !!!! Όπως τρέχεις παντού Άγιε μας έτσι καί εδώ μετακίνησες τό σεπτό σου σώμα γιά νά μάς δείξεις γιά άλλη μιά φορά πώς είσαι εδώ, κοντά μας !! Φύλαγε τά νησιά μας, τήν Ελλάδα μας από κάθε επίβουλο , εσύ πού δέν δίστασες νά υψώσεις τό ανάστημα σου δυναμικά στίς ορδές του αιρεσιάρχη καί σχισματικού Πάπα-Ρώμης στήν περίοδο της μαύρης Ιταλικής φασιστικής Κατοχής !!!!!!


ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΝΕΚΤΆΡΙΟΥ.



Η σιωπή όμως… η σιωπή! Θα αφήσει στην καρδιά σου χώρο ν’ ακουστεί η φωνή του Θεού. Η σιωπή θα σε απαλλάξει από το φτωχό σου μέτρο και θα σε μάθει να μετράς τον εαυτό σου και τον κόσμο με το δικό Του μέτρο. Θα μείνεις τότε άφωνος από τα κρίματά σου. Και δυο φορές θα μείνεις άφωνος από την υπομονή του Θεού. Πού να βρεις μετά διάθεση και θάρρος ν’ ασχοληθείς με τα κρίματα των άλλων! Γι’ αυτό σου λέω, η σιωπή θα γεμίσει τη ματιά σου κατανόηση και οικτιρμό για τον εαυτό σου και τον κόσμο. Θα κερδίσεις όμως και κάτι, ακόμα πιο πολύτιμο: Ξέροντας ποιος είσαι και ποια είναι τα όριά σου, θα σου είναι αδιάφορη η γνώμη των άλλων για σένα. Θα γίνεις άτρωτος στην κατάκριση, ακόμη και στη συκοφαντία. Η συκοφαντία… Να ξέρεις, πριν τις μεγάλες αποφάσεις, το μυαλό πλημμυρίζει από διλήμματα και αμφιβολίες.

Αγίου Νεκταρίου

Διότι ὁ Κύριος εἶναι ἐλεήμων γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους πού σηκώνουν τό σταυρό τους… δέν θά ἐγκαταλείψει μόνο του ἐκεῖνον πού πῆρε τό σταυρό του καί Τόν ἀκολούθησε, ἀλλά θά πορεύεται δίπλα του, θά εἶναι στήριγμα στό δρόμο του καί θά τόν ἐνδυναμώνει μέ τή χάρη Του. ΑΓΙΟΣ ΛΟΎΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΌΣ.

«Θά μέ ρωτήσετε: “Κύριε, Κύριε! Εἶναι εὔκολο νά εἶσαι καταδιωγμένος; Εἶναι εὔκολο νά περνᾶς ἀπό τή στενή πύλη καί ἀπό τό δρόμο μέ ἀγκάθια;” Θά μέ ρωτήσετε μέ ἀπορία. Στήν καρδιά σας ἴσως φωλιάσει ἡ ἀμφιβολία, ἄν εἶναι ἐλαφρύς ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ. Ἐγώ ὅμως θά σᾶς πῶ: “Ναί, ναί! Εἶναι ἐλαφρύς, ἐξαιρετικά ἐλαφρύς.” Καί γιατί εἶναι ἐλαφρύς; Γιατί εἶναι εὔκολο νά τόν ἀκολουθεῖς σ΄αὐτό τόν ἀγκαθωτό δρόμο; Διότι δέν θά προχωρᾶς μόνος σου. Θά σέ συνοδεύει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Διότι τό ἄπειρο ἔλεός Του θά σέ ἐνδυναμώνει, ὅταν θά λυγίζεις ἀπό τό βάρος τοῦ σταυροῦ. Διότι ὁ ἴδιος θά σέ στηρίζει, θά σέ βοηθάει νά σηκώνεις τό σταυρό σου.

Δέν μιλάω μόνο ἀπό γνώση, ἀλλά καί ἀπό προσωπική ἐμπειρία. Πρέπει νά σᾶς διαβεβαιώσω ὅτι ὅταν προχωροῦσα σ΄αὐτόν τόν δύσκολο δρόμο, ὅταν σήκωνα τό βαρύ σταυρό τοῦ Χριστοῦ, δέν τόν ἔνιωθα βαρύ καί ὁ δρόμος αὐτός ἦταν ὁ δρόμος τῆς χαρᾶς, ἐπειδή τό ἔνιωθα ἀπόλυτα καί τό διαισθανόμουν ὅτι δίπλα μου πορεύεται ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός καί ὅτι μέ βοηθάει νά σηκώνω τό σταυρό μου. Ἦταν βαρύ τό φορτίο ἀλλά τό θυμᾶμαι σά νά ἦταν λαμπρή χαρά, σά νά ἦταν εὐλογία τοῦ Κυρίου. Διότι ὁ Κύριος εἶναι ἐλεήμων γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους πού σηκώνουν τό σταυρό τους… δέν θά ἐγκαταλείψει μόνο του ἐκεῖνον πού πῆρε τό σταυρό του καί Τόν ἀκολούθησε, ἀλλά θά πορεύεται δίπλα του, θά εἶναι στήριγμα στό δρόμο του καί θά τόν ἐνδυναμώνει μέ τή χάρη Του.
Νά θυμᾶστε τά ἅγια λόγια Του, διότι κρύβεται μεγάλη ἀλήθεια σ΄ αὐτά: “Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Ἄρατε τόν ζυγόν μου ἐφ΄ ὑμᾶς καί μάθετε ἀπ΄ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. Ὁ γάρ ζυγός μου χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν’’.

Ὅλους ἐσᾶς, ὅλους πού πίστεψαν στόν Κύριο καλεῖ νά Τόν ἀκολουθήσετε, νά σηκώσετε τό φορτίο του, τό σταυρό Του. Μή φοβᾶστε, λοιπόν. Προχωρεῖτε μέ θάρρος. Μή σᾶς φοβίζουν οἱ ἐπιθέσεις τοῦ διαβόλου, πού σᾶς ἐμποδίζει νά προχωρεῖται στό δρόμο αὐτό. Φτύστε τό διάβολο, διῶξτε τον μέ τό σταυρό τοῦ Κυρίου, στό ὄνομά Του. Κοιτάξτε ψηλά καί θά δεῖτε τόν ἴδιο τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος σμπορεύεται μαζί σας καί διευκολύνει τό δρόμο σας. Ἀμήν».

* Κήρυγμα τῆς 28ης Ἰανουαρίου 1951.

Πηγή: Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἀρχιμ. Νεκταρίου Ἀντωνοπούλου, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΛΟΥΚΑΣ, ἐκδόσεις Ἀκρίτας.

Κάθε προσευχή είναι ένα δώρο από το Θεό. Εμείς όμως είμαστε αδύναμοι. Προσευχήσου παιδάκι μου όπως μπορείς. Το πηγάδι είναι βαθύ το σχοινί όμως και ο κουβάς είναι πιο κοντά..