Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Είναι αδύνατον να θεραπευθεί η Ανθρωπότητα με πολιτικά μέτρα, γιατί η ρίζα της αρρώστιας βρίσκεται στο επίπεδο του πνεύματος. Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ.

Τι ανησυχείς, έχεις πίστη!



ΕΙΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. Τι ανησυχείς, έχεις πίστη!

ΠΑΤΉΡ ΠΑΎΛΟΣ ΠΑΠΑΔΌΠΟΥΛΟΣ. Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΊΑ ΧΑΡΙΤΟΣ.

Τα χείλη του μουδιασμένα ζητούσαν νερό. Είχε τρεις μέρες να φάει και να πιει κάτι. Ακολουθίες πολύωρες, μετάνοιες, μελέτη, ο κανόνας στο κελί του, η κατα μόνας αγρυπνία. Όλα μαζί του δίνανε μια μικρή γεύση από την άσκηση των μεγάλων ασκητών της ερήμου που ζούσανε έτσι όχι για μερικές ημέρες αλλά σχεδόν όλη τους την ζωή. 
--------------------
Ήταν τυπικό του μοναστηριού του να κρατούνε τριήμερη -απόλυτη- νηστεία οι πατέρες μέχρι την πρώτη Προηγιασμένη. Ήταν παράδοση να κάνουνε ένα γερό ξεκίνημα στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
--------------------
Δίψα. Αυτό το αίσθημα ήταν φοβερό. Ήταν πλέον Τετάρτη απόγευμα. Η Προηγιασμένη έφτανε στο τέλος της. Έφτανε η στιγμή που μετά από σχεδόν τρεις ημέρες πλήρους νηστείας θα άνοιγε το στόμα του για να φάει. Ο ιερέας κάλεσε τους πιστούς. «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε». Μια μικρή ζαλάδα τον έκανε να πιάσει την κολόνα του ναού. Ένας ένας οι μοναχοί σαν πουλάκια άνοιγαν το στόμα τους περιμένοντας την μάνα τους Εκκλησία να τα ταΐσει. Ήρθε η σειρά του. Άνοιξε το στόμα του. Ο ιερέας λέγοντας «...εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν την αιώνιον» τον μετάλαβε Σώμα και Αίμα Κυρίου. Το στόμα του γέμισε τροφή ουράνια. Για πρώτη φορά, εκείνη την στιγμή κατάλαβε, σαν να είχε κάποια Θεία επίσκεψη, ότι τρώει τον Θεό. Χρόνια μοναχός, εκείνη η στιγμή όμως άνοιξε ο πνευματικός κόσμος μέσα του, μπροστά του. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε. Πίστευε όμως τότε κατάλαβε. Κατάλαβε χωρίς εξηγήσεις, χωρίς ο ίδιος να μπορεί να καταλάβει πώς κατάλαβε.
--------------------
Ανοιγόκλεισε τα μάτια του γεμάτος φόβο, χαρά, αγωνία, ειρήνη, πλήρη κατανόηση. Κατακλύστηκε από ευγνωμοσύνη. Απομακρυνθήκε από το Άγιο Ποτήριο. Πήγε και κάθισε και πάλι στο στασίδι του. Τα μάτια του ήταν διαφορετικά. Το κορμί του πλέον στεκόταν όπως οι αγιογραφίες του τοίχου. Ήταν και δεν ήταν πλέον εκεί. Όλα είχανε χαθεί πλέον. Η κούραση, η δίψα, η πείνα, οι λογισμοί, όλα χάθηκαν. Ένα πράγμα κυριαρχούσε πάνω στο είναι του. Αυτή η γεύση του Χριστού.
--------------------
Η πρώτη Προηγισμένη Θεία Λειτουργία της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής μόλις είχε τελειώσει. Καθώς όλοι βγαίνανε από το Καθολικό του μοναστηριού μερικοί πατέρες τον άκουσαν να μονολογεί «πώς είναι δυνατόν να έφαγα εγώ τον Θεό; τί πήρα μέσα μου; έφαγα τον Χριστό, ξεδίψασα από το Αίμα Του, χόρτασα από το Σώμα Του...». Το βήμα του γοργό, λες και βιαζόταν να πάει κάπου. Πρόλαβε και μπήκε στο κελί του. Εκεί μέσα, μόνος του πλέον, γονάτισε. Ούτε το ράσο έβγαλε, ούτε το καλυμαύχι του, ούτε το κουκούλι. Έτσι όπως ήταν γονάτισε χάμο. Άπλωσε τα χέρια του στο ξύλινο πάτωμα, όπως ένας ζητιάνος που ζητά έλεος.Σιωπή. Είχε βραδιάσει για τα καλά. Έμεινε έτσι ώρα αρκετή. Ξάφνου ανασηκώθηκε. «Φτάνει Κύριε...φτάνει» είπε ξεσπώντας σε λυγμούς. «Δεν αντέχω την αγάπη Σου...αποτραβήξου γιατί η καρδιά μου δεν αντέχει». 
Οι λυγμοί σιγά σιγά σταμάτησαν, έμεινε με τα σιωπηλά του δάκρυα να διασχίζουν το πρόσωπό του. Έμεινε όρθιος με τα ράσα του, το κουκούλι στραβό πάνω στο καλυμαύχι του, τα μάτια του καθάρια, τα γένια του ανακατωμένα, τα χέρια του τρεμμάμενα.Το κελάκι του να μοσχοβολά ευωδία που πρώτη φορά οσφράνθηκε στην ζωή του. Μα εκεί στα χείλη του ήταν ακόμα αυτή η γεύση του Θεού, αυτή η γεύση που πλέον θα τον συνόδευε για όλη του την ζωή. «Γεύσασθε και ίδετε ότι Χριστός ο Κύριος» ήθελε να βροντοφωνάξει σε όλους τους ανθρώπους της γης.
--------------------
«Ω, Χριστέ μου...θέλω να σε τρώω και να σε πίνω μέχρι να πάψω να υπάρχω», είπε σιγανά και σφράγισε το σώμα του με το σημείο του σταυρού. 
-------------------
Ακούστηκαν κάποιες πόρτες να ανοίγουν. Μετά από λίγο άνοιξε και την δική του πόρτα να δει τι γίνεται. Ξημέρωνε, αυτό είχε γίνει. Όλο το βράδυ πέρασε χωρίς να το αντιληφθεί. Δεν ένιωθε κούραση, δεν ένιωθε πείνα. Ένιωθε ταϊσμένος αιωνιότητα, αφθαρσία. Δυο πατέρες τον συνάντησαν καθώς πήγαιναν στον ναό να τον ετοιμάσουν για την πρωινή ακολουθία. «Τόσο νωρίς πάτερ, ξεκουράστηκες»; τον ρώτησαν πρόσχαροι.Ίσιωσε το κουκούλι του. Τους κοίταξε στα μάτια. Εκείνοι τα χάσανε, σα να βλέπανε κάποιον άλλον άνθρωπο. «Δόξα τω Θεώ, είμαι καλά», είπε και χαμήλωσε το βλέμμα του.
Οι πατέρες κοντοστάθηκαν με απορία, κοιτάχτηκαν αναζητώντας απάντηση σ’αυτό το φωτεινό αλλοιωμένο βλέμμα του αδελφού τους, αλλά δεν συνέχισαν. Πήγανε μέσα στο ναό. Άρχισαν να ανάβουν τα καντήλια. Εκείνος στάθηκε ακίνητος στο μέσο της αυλής. Σήκωσε το βλέμμα του προς τον ουρανό. Έκανε τον σταυρό του. Πήρε μια βαθιά ανάσα και μπήκε κι αυτός στο ναό για την πρωινή ακουλουθία. Άλλη μια μέρα ξεκίνησε, άλλη μια μέρα πιο κοντά προς την Ζωή, την Αγάπη. Άλλη μια μέρα πιο κοντά στο τέλος που θα’ναι η αρχή.
--------------------
Καθώς ανέβαινε στο στασίδι του το σώμα του ανατρίχιασε ολάκερο σα να απεκδυόνταν όλο αυτό το βίωμα. Χαμογέλασε συγκαταβατικά. «Μέχρι την άλλη φορά λοιπόν...» ψέλισε και έβγαλε το κομποσχοίνι από την τσέπη του ζωστικού του. Το τάλανο χτύπησε, η καμπάνα ήχησε. Άρχισαν να εισέρχονται στο Καθολικό οι πατέρες με τάξη και ησυχία. Οι μοναχοί πήρανε τις θέσεις τους. Ο εφημέριος φόρεσε το πετραχήλι του και έβαλε «Ευλογητός». 
--------------------
Στεκόταν στο στασίδι του και με το βλέμμα του κοιτούσε έναν έναν τους πατέρες. «Αραγε, πόσοι αδελφοί βίωσαν κάτι τέτοιο που εγώ για πρώτη φορά βίωσα χθες...» αναρωτήθηκε. Εκείνη τη στιγμή, ένας αδελφός περνούσε από μπροστά του. Σταμάτησε. Γύρισε προς το μέρος του, του έπιασε το χέρι. «Μην τα αναλύεις πολύ...αυτά είναι πράγματα του Θεού...» είπε πραεία τη φωνή και πήγε προς το αναλόγιο για να διαβάσει το Κάθισμα του Ψαλτηρίου.
--------------------
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή μόλις είχε αρχίσει. Άλλη μια πορεία για την Ανάσταση που εφέτος ήρθε από την αρχή...

''Έλεγαν εις το Άγιο Όρος, μην ρωτάς αν τρώω ψάρι. Τον ψαρά να μην φαείς, και ψάρι φάε...




Και πάλι μου διαμαρτυρόταν ο αδελφός, και θυμήθηκα το: ''Έλεγαν εις το Άγιο Όρος, μην ρωτάς αν τρώω ψάρι. Τον ψαρά να μην φαείς, και ψάρι φάε...

Tο να φάεις τον άλλον από την γλώσσα, είναι πολύ χειρότερο από το να φας μια κουταλιά λάδι. Και όμως στέκομεν εκεί...''

"Καθαρίσου και θα δείς τον Άγιο...''



"Καθαρίσου και θα δείς τον Άγιο...'' μου είπε ενα βράδυ μια φωνή. Ίσως ητο η φωνή της συνειδήσεως μου, δεν ξέρω, δεν γνωρίζω. Έπειτα ήρθε ο καιρός που τον είδα τον Άγιο...

Και έμεινα να διαμαρτύρομαι, διότι ήταν μέρα αυστηράς νηστείας, (ούτε λάδι) και εγω έφαγα τυρόπιτα...

''Οχι μόνο απο τούς αγώνες, εξετάζει και την προαίρεση ο Κύριος'', ακούστηκε η φωνή του πνευματικού στήν εξομολόγηση.... ~ Μαρτυρία προσκυνητού εν Αγίω Όρει

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝ ΤΩ ΜΕΣΩ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΕΣΤΙ ΚΑΙ ΕΣΤΑΙ....



Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝ ΤΩ ΜΕΣΩ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΕΣΤΙ ΚΑΙ ΕΣΤΑΙ....

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ . Θαύμα του γέροντα Νικολάι Γκουγιάνοφ.



ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ . Θαύμα του γέροντα Νικολάι Γκουγιάνοφ.

Λίγες ώρες μετά το θάνατο του Πρεσβύτερου, κατά τη διάρκεια του ντυσίματος του σώματος, συνέβη ένα υπέροχο θαύμα.
Για όσους βρήκαν στην ζωή τους  θεραπεία και θαύματα από τον ασκητή, το γεγονός αυτό έγινε σαν  φυσική συνέχεια της αγίας ζωής του.

Όταν οι πατέρες έφερε στον  γέροντα το  Σταυρό και το Ευαγγέλιο, προκειμένου να το βάλουν  στα χέρια του, με προσοχή και ευλάβεια σήκωσε το δεξί του χέρι  τεντωμένο, και πήρε το σταυρό - όπως ο ίδιος το κρατούσε  πάντα στη διάρκεια της ζωής του. (Ο ιερέας, κρατώντας το Σταυρό, πάντα κρατούσε  προσεκτικά τα δάχτυλά του   να μην επισκιάζει τον Εσταυρωμένο Σωτήρα ...) Και τώρα, ακόμη και από την αιωνιότητα, έστειλε μήνυμα  πως δεν υπάρχει θάνατος, και  υπάρχει αιώνια ζωή εν Χριστώ.

Ο γέροντας  άνοιξε το αριστερό χέρι και οι πατέρες που τον έντυσαν  έβαλαν το Άγιο Ευαγγέλιο σε αυτόν. Στη συνέχεια έβαλε ήσυχα τα δάχτυλά του, ελαφρώς σηκώνοντας τον αριστερό του ώμο. Επειδή το ευαγγέλιο ήταν βαρύ, σε ένα ασημένιο κάλυμμα


Και αυτό είναι υπέροχο για τον κόσμο του  αγαπητού Πατρός Νικολάου σαν «αδελφός και αγαπημένος τον οποίο (έκλαψε η Ρωσία) 

The Mystery of the Church.Abbot Tryphon





The Mystery of the Church


And the corporate nature of salvation


There is a certain emptiness in trying to live the Christian life outside the life of the Church. This is because it is impossible to truly live as a Christian without the Church. The reading of the scriptures, and our commitment to prayer, are important foundations in the life of a Christian, but they are incomplete without the mystical and sacramental 


life that is found within the Church.
If we hope to grow spiritually, we will take advantage of the Mysteries that are found only within the Church. Without the Mystery of Penance, and the absolution of the Church, we have no hope of transformation and holiness, for without the corporate life of the Church, our sins keep us captive. Without the Mystery of Christ's Body and Blood, received during the celebration of the Church's Divine Liturgy, the healing of the soul remains undone, and salvation is next to impossible.


The center of the Church's Eucharistic liturgy is to be found in the descent, the appearance, the divine presence of the resurrected Christ, and is central to every moment of the liturgy. As believers, the partaking of Communion is actually that moment when we are encountering the living person of the Lord who enters the congregation as "King of the universe borne invisibly over their spears by the angelic hosts." This act is so central to the life of a Christian, as to make it the necessary component to being a Christian.



With love in Christ,

Abbot Tryphon

Great Lent.he Journey of Joyful Sorrow in the expectation of the Resurrection






Great Lent


The Journey of Joyful Sorrow in the expectation of the Resurrection


The main reason Christianity spread so rapidly following the Resurrection of Christ, was the power behind the resurrection. The truth of Christ’s resurrection empowered believers to joyfully embrace martyrdom, knowing that they would be joined in eternal bliss with their resurrected Saviour. Although their martyrdom would involve both mental and physical anguish, they were almost joyful in their willingness to go to their deaths, rather than betray their faith. Not the kind of thing one would do just to be part of some “religion”. Many contemporaries observed that these Christians were facing their martyr’s death as though they were about to be married. They were not grim faced, but shown a certain light in their countenance, embracing, as they did, their crown of martyrdom.


When Saint Polycarp was sentenced by the proconsul, he responded by asking why they were delaying his death by burning. These believers were rejoicing as they faced their immanent death, for their knowledge of the bodily resurrection of Christ, was proof enough to have giving them an invincible courage as they faced certain death. Grand Duchess Elizabeth and Nun Barbara were said to have been singing hymns, after having been thrown into the well, by the Bolsheviks, as the prepared for eternal life with Christ.


Early Christian apologists cited hundreds of eyewitnesses, many of whom willfully and resolutely endured prolonged torture and death rather than repudiate their testimony. Their willingness to suffer death, ruled out deception on their part. According to the historical record most Christians could have ended their suffering simply by renouncing the faith. Instead, most opted to endure the suffering and proclaim Christ’s resurrection unto death.


What makes the earliest Christian martyrs remarkable is that they knew whether or not what they were professing was true. They either saw Jesus Christ alive-and-well after His death or they did not. If it was all just a lie, why would so many Christians perpetuate a myth, given their circumstances? Why would they all knowingly cling to such an unprofitable lie in the face of persecution, imprisonment, torture, and death?


Immediately following Christ’s crucifixion, His followers hid in fear for their lives. Yet following Christ’s resurrection they boldly proclaimed the resurrection despite intensifying persecution. Only a true resurrection could have accounted for a sudden change that would lead believers to give up everything, including their lives, to preach Christ’s resurrection.
One skeptic, Paul, was of his own admission a violent persecutor of the early Church. Yet after an encounter with the resurrected Christ, Paul underwent an immediate and drastic change from a vicious persecutor of the Church to one of its most prolific and selfless defenders. Following his encounter with the Risen Christ, Paul suffered impoverishment, persecution, imprisonment, beatings, and finally execution for his steadfast commitment to Christ’s resurrection.


The sorrow we Christians experience during our lenten journey, is tempered with the knowledge that Christ is conquering death by His death, and that His resurrection is our resurrection. We look to the future with the same faith of the saints and martyrs that have gone on before us, and we’ve experienced the truth of Jesus Christ’s teachings, for our hearts of been transformed by the power of His message. Our sins have been forgiven, and we are guests at the Eucharistic banquet, awaiting our time when the gates of paradise will be opened to us. We fear nothing, just like the martyrs, because we know the truth of the Holy Resurrection of Christ our God.


With love in Christ,
Abbot Tryphon




Photo: Professor Richard Steele, PhD, of Seattle Pacific University, together with many of his students, joined us for the Forgiveness Sunday Liturgy, and the Blini meal that followed.

First Day of the Great Fast - Clean Monday




First Day of the Great Fast - Clean Monday



God forgives you and you must forgive yourself. God loves you and you must love yourself. For only when you love God and yourself can you love all God's creatures.

Fr. John

Shërbesa e Mbrëmësores së Faljes Ndjesat, Mitropoliti i Korçës Hirësia e Tij † Joani


Αρχιμ. Πλακίδας (Ντεσέιγ) Σιμωνοπετρίτης: Μια Αποστολική φυσιογνωμία του αιώνος μας


Saint Spyridon Church.


Православный фильм "Лицо Счастливого Человека". Презентация 2й серии. "Старец Иаков (Цаликис)" ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΑΚΩΒΟ ΤΣΑΛΙΚΗ ΣΤΑ ΡΩΣΙΚΑ.